Γράφει ο Στέλιος Γκίνης[clear]
Η ζωή μας δεν είναι ένα αίνιγμα για να το λύσεις, αλλά ένα μυστήριο για να το χαρείς. Δυστυχώς πολλοί ζούνε ακολουθώντας τα ένστικτά τους, όπως κάνουν και τα ζώα! Όμως κάθε άνθρωπος έχει μια θέση στην πυραμίδα, που έχει στη βάση της τα ζώα, στη μέση τους ανθρώπους και στην κορυφή τον Θεό.
Υποχρέωσή μας είναι η ανηφόρα, ενώ στην κατηφόρα μας τραβάνε τα ένστικτά μας, για να γίνουμε ζώα έξυπνα και με προσόντα, αλλά όχι άνθρωποι.
Δύσκολη λοιπόν η ανάβαση με οδηγό τη λογική και την ηθική. Με άλλα λόγια, καθένας πρέπει να έχει πίστη και μια μεγάλη ιδέα ως σκοπό.
Η ανθρώπινη ζωή, δεν είναι μια πορεία από το τίποτα στο πουθενά, αλλά μια διαδρομή προς το φως το αληθινό. Δύσκολη βέβαια αυτή η διαδρομή, αφού όπως έλεγε ο Κ. Βάρναλης, «θεριά οι άνθρωποι, δε μπορούν το φως να το σηκώσουν. Χίλιες φορές ν’ αναστηθείς, χίλιες θα σε σταυρώσουν!».
Κάθε άνθρωπος μετριέται ανάλογα με το μέγεθος και την ποιότητα του σκοπού, που βάζει στη ζωή του.
Η ζωή μας δηλαδή αποκτά νόημα, όταν προσπαθούμε να πετύχουμε αυτόν τον σκοπό. Για τους περισσότερους ανθρώπους σκοπός είναι η ευτυχία και η μέλλουσα ζωή. Το νόημα της ζωής είναι να είμαστε ευτυχισμένοι, πίστευαν οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι.
Οι Στωικοί μάλιστα δίδασκαν ότι θα βρούμε την ευτυχία, όταν απομακρυνθούμε από τα πάθη μας.
Ακριβώς το αντίθετο δίδασκε ο Επίκουρος, δηλαδή να ικανοποιούμε τα πάθη μας. Δε θα βρούμε όμως άκρη με τη φιλοσοφία για το νόημα της ζωής. Οι περισσότεροι «φιλοσοφούντες» βυθίζονται στην κατάθλιψη στο τέλος, γιατί πελαγοδρομούν.
Αντίθετα, απλοί άνθρωποι του λαού, που δεν έχουν διαβάσει φιλοσοφία και είναι σχεδόν αγράμματοι, είναι ευτυχείς!
Χωρίς λεφτά, βρίσκουν δωρεάν γύρω τους απλές χαρές της ζωής και τις απολαμβάνουν. Τέτοιες «απλοχαρές», μπορεί να είναι ένα λουλούδι του κάμπου, ένα αστείο, μια ευχάριστη φιλική συντροφιά και τόσες άλλες. Ευτυχισμένος είναι όποιος στην καθημερινότητα νιώθει περισσότερες μικρές χαρές από μικροστενοχώριες. Είναι γνωστό ότι πολλοί «σπαταλάνε» τη ζωή τους, που έτσι κι αλλιώς είναι μικρή, σε λάθος πράγματα. Ο σωστός δρόμος που οδηγεί στην ευτυχία και στη γαλήνη της ψυχής, είναι να ζούμε απλά και με αγάπη για τους συνανθρώπους μας. Όλοι έχουμε ανάγκη τους άλλους και οι άλλοι εμάς, γιατί ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει μόνος, ούτε στον… παράδεισο.
Μια αδειανή ζωή, δηλαδή χωρίς περιεχόμενο και νόημα, μας οδηγεί στην κατάθλιψη και στις διάφορες φοβίες.
Βέβαια ο φόβος του θανάτου είναι φυσιολογικός, γιατί όλοι φοβόμαστε το άγνωστο. Ο υπερβολικός όμως φόβος είναι καταστροφικός, κάνει τον άνθρωπο υποχόνδριο και αποφεύγει τα πάντα, μήπως αρρωστήσει. Έτσι όμως πεθαίνει κάθε μέρα. Δηλαδή ο «φοβιτσιάρης» δεν έχει πεθάνει, αλλά δεν το… πιστεύει. Η ζωή μας είναι λίγη και δεν πρέπει να τη σπαταλάμε σε λάθος πράγματα. Κάθε ηλικία έχει τις χαρές, αλλά και τις δυσκολίες της.
Με δική μας ευθύνη πορευόμαστε προς την ανηφόρα με κόπο, αλλά και χαρωποί ή προς την κατηφόρα σε μια αδειανή ζωή από συναισθήματα και χωρίς νόημα, όπως τα ζώα. Τι κρίμα!