Κάτι δικά μου

Το Τέλος του Κόσμου?

της Αλέκας Σταματιάδη

Σήμερα, 9/11/16, ξυπνήσαμε σε έναν κόσμο λίγο ακόμα χειρότερο, και με τη σφραγίδα των αμερικανικών εκλογών, ο κόσμος είναι πιο ακροδεξιός, πιο λαϊκιστής, πιο σεξιστής, πιο ρατσιστής, πιο γραφικός και με τη βούλα.

Ήταν η άνοδος της Χρυσής Αυγής, ήταν η άνοδος της Λεπέν, το σοκ του Μπρέξιτ, τώρα το “Ντόναλντ” πλανητάρχης. Αυτά που όλοι κάπου έξω κοροϊδεύαμε παίρνουν κρατική εξουσία με την ψήφο του σοφού λαού, χωρίς πραξικοπήματα και βία σωματική.

Ο σοφός λαός έχοντας όλα τα “όπλα” να μάθει, ανοιχτή δημοκρατία, ανοιχτά ΜΜΕ, ανοιχτή πρόσβαση παντού και σε όλα, έγινε συντηρητικός. Ψηφίζει ή και δεν ψηφίζει, απέχει, παίρνοντας στροφή προς τα πίσω, αντιδρώντας κατά του συστήματος της δυτικής δημοκρατίας, των ελίτ που κι αυτές φέρουν ευθύνες.

Οι ελίτ των εξιδανικευμένων δημόσιων σφαιρών του Χάμπερμας, της Δύσης, της Γαλλικής Επανάστασης και όλα αυτά τα ωραία που θυμόμαστε και κλαίμε σήμερα, φέρουν το βάρος ότι “άφησαν” τα φαινόμενα τύπου Ντόναλντ και Χ.Α. να ανθίσουν και να αναρριχηθούν σαν τον πιο άρρωστο κισσό. Οι “υγιείς δημοκρατικές δυνάμεις” έγιναν “σνομπ”, κλείστηκαν, αφήνοντας το λαό στις ορέξεις των δημαγωγών, να τους χτυπάνε την πλάτη με γλοιώδη χαμόγελα. Είναι αυτές οι “υγιείς δημοκρατικές δυνάμεις” που δεν μπλέχτηκαν στις μάχες του δρόμου-των social media πλέον, τις βρωμιές που έχει η σύγχρονη δημοκρατία και ο λαός απάντησε. Το έργο το’δαμε και στο “όχι” το δικό μας, το πρόσφατο του Ιουλίου-μην τα μπερδεύουμε.

Κάθε τέλος δεν έρχεται μονομιάς. Είναι μεγάλες, μακρόχρονες και κοπιαστικές οι ζυμώσεις. Όλοι βάζουμε το χεράκι μας. Όπως στους χωρισμούς, βλέπουμε τα σημάδια αλλά τα αφήνουμε να υφέρπουν, να αρρωσταίνουν μέχρι να σαπίσει ένα μέλος ολόκληρο ως τον ακρωτηριασμό.

Ωραίες οι δυτικές φιλελεύθερες Δημοκρατίες, οι ανοιχτές διαδικασίες, να μπορεί να επιλέξει τους ηγέτες που διαχειρίζονται το κράτος, εκπροσωπούν το έθνος ο λαός. Ο λαός όμως επέλεξε με τις αντιλήψεις που και οι πολιτικές ομάδες και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης του δώσαμε…

Και κάτι ακόμα: ίσως οι φεμινιστικές κινήσεις, οι ακτιβιστές υπέρ των ομοφυλόφιλων, και άλλες ομάδες, που έδωσαν μάχες υπέρ της Χίλαρυ σε μια πολύ συντηρητική σεξουαλική κουλτούρα όπως η Αμερική, να έκαναν το σοφό λαό να αντιδράσει. Όπως αντέδρασε και με τα κυρίαρχα και σοβαρά αμερικάνικα ΜΜΕ, όπως αντέδρασε και με τα ελληνικά-καλά ή μη αυτά έχουμε-ΜΜΕ που στήριξαν το “ναι” τον Ιούλη στο δημοψήφισμα.

[quote]Ο σοφός λαός αντιδρά στα ΜΜΕ, αντιδρά στις ελίτ, γυρίζει την πλάτη σε ένα σύστημα, για να κοιτάξει προς τα πού όμως;[/quote]

Όπως και να έχει, ας μη χάνουμε την αισιοδοξία μας. Είναι απλώς ακόμα ένα μήνυμα για το τέλος του κόσμου όπως τον ξέραμε. Οι Δημοκρατίες μεταλλάσσονται, όπως μεταλλάσσονται τα μμε, οι πολιτικοί, ο τρόπος πολιτικοποίησης, ή αποχής από τα κοινωνικοπολιτικά. Μάχες -και κατά του ρατσισμού και κατά του σεξισμού-δε δίνουμε μόνο στις κάλπες για τον πλανητάρχη, τις δίνουμε και καθημερινά, στο σεξιστή της γειτονιάς μας.

Υ.Γ. Αφήνω ασχολίαστα τα “σκανδαλάκια”, όπως ακόμα και το ότι πολλοί εκ του σοφού λαού θεωρούν έναν τρισεκατομμυριούχο ματσο αντισυστημικό… το΄χουμε δει το έργο…

 

(κρέντιτς εικόνας:  “Donald Trump: The Ultimate Progressive,” illo for SMASHPIPE, 3/17/16, art direction by Michael Gentile.)

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ο νέος ειν’ωραίος

Μουσικές καρέκλες ή περιμένοντας τους αντιδημάρχους

Στα Σκυλάδικα

Aleka Stamatiadi