Γράφει ο Στέλιος Γκίνης
Πριν από έναν αιώνα τα Μέγαρα είχαν άλλη όψη. Τα σπίτια ήταν χαμηλά με λιακό και αυλή με λεμόνια, μουριά, κληματαριά ή συκιά. Ηλεκτρικό δεν υπήρχε και με το λύχνο ή με λάμπα πετρελαίου, φωτιζόντουσαν. Στους σκοτεινούς δρόμους την νύχτα, με λαδοφάναρα κυκλοφορούσαν. Λίγοι δρόμοι μόνο φωτιζόντουσαν με το λιγοστό φως από τα φανάρια πετρελαίου. Μηχανάκια χωρίς εξάτμιση δεν υπήρχαν τότε, ούτε η τηλεόραση, και οι νύχτες ήταν ήσυχες. Προτού να ξημερώσει και αφού έβγαινε ο Αυγερινός ,λαλούσαν τα κοκόρια, δηλαδή τα φυσικά ξυπνητήρια, για να πάνε οι Μεγαρίτες στις αγροτικές τους ασχολίες.
Στις καλοκαιρινές νύχτες τώρα δε «σκαλώνει» το φεγγάρι στης γαζίας το κλωνάρι, αλλά στις κεραίες των τηλεοράσεων. Ο Αυγερινός και τώρα, όπως και τότε, βγαίνει στην ώρα του, αλλά κανένας δεν του δίνει σημασία και τα κοκόρια δεν είναι πια στην πόλη, αλλά στα πτηνοτροφεία για …κρεατοπαραγωγή.
Το φυσικό σκηνικό λοιπόν στα Μέγαρα έχει αλλάξει από τότε, αλλά οι άνθρωποι παρέμειναν κατά βάθος ίδιοι. Το ντύσιμο και τα επαγγέλματα είναι τώρα διαφορετικά. Οι συμπεριφορές όμως των Μεγαριτών δεν έχουν αλλάξει και η μουρμούρα, η γκρίνια και φυσικά η φαγωμάρα, καλά κρατούν! Ας δούμε ένα παράδειγμα.
Πριν από τρεις εβδομάδες, όπως διαβάσαμε στον τοπικό μας Τύπο, ο ανεξάρτητος Δημοτικός Σύμβουλος Κλεάνθης Βαρελάς απεχώρησε από τη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου διαμαρτυρόμενος για τους απαράδεκτους καυγάδες μεταξύ των Συμβούλων, Δημάρχου και αντιπάλων του.
Εάν πάμε πίσω στο χρόνο, έναν αιώνα και παρακολουθήσουμε ένα Δημοτικό Συμβούλιο, εκείνης της εποχής στα Μέγαρα, θα διαπιστώσουμε ότι η νοοτροπία των Συμβούλων τότε και τώρα είναι ίδιες! Οι εκλογές οι Δημοτικές τότε είχαν γίνει την Κυριακή 9 Φεβρουαρίου 1914 και μάλιστα για πρώτη φορά με ψηφοδέλτια. Μέχρι τότε στις εκλογές, κάθε υποψήφιος Δήμαρχος είχε ξεχωριστή κάλπη που έριχναν μέσα οι ψηφοφόροι μολυβένια σφαιρίδια μαύρα και άσπρα. Ο ψηφοφόρος το λευκό σφαιρίδιο το έριχνε στην κάλπη αυτού που προτιμούσε και το μαύρο στην κάλπη αυτού που καταψήφιζε , δηλαδή τον μαύριζε , όπως έλεγαν.
Κυριακή 27 Απριλίου 1914, απομεσήμερο στο Δημαρχείο, στο κτίριο που στεγάζεται σήμερα το αρχαιολογικό μουσείο, συνεδριάζει το κοινοτικό συμβούλιο Μεγάρων.
Τα Μέγαρα τότε ήταν κοινότητα, όπως και σήμερα και όχι Δήμος. Δήμαρχος, δηλαδή Πρόεδρος Κοινότητας, ήταν ο Β. Γεωργακής με επτά συμβούλους τους: Μιχόπουλο, Οικονομόπουλο, Σταμπόλα, Αρχόντη, Τρύπο, Βασίλαινα και Γκέλη. Αρχηγός της αντιπολίτευσης ήταν ο Ν. Ξεκούκης με συμβούλους πέντε τους: Κ. Καλιόστρα, Δ. Ρήγα, Κ. Καστάνη, Π. Φιλιππόπουλο και Γ. Μουστάκα.
Η συνεδρίαση εκείνη του Απριλίου του 1914, κατέληξε σε μεγάλο καυγά. Είχαν προηγηθεί συζητήσεις με απεραντολογίες, διαφωνίες, αντεγκλήσεις με τόση τραχύτητα, που δύο αντίπαλοι Δημοτικοί Σύμβουλοι, ο γιατρός Σ. Μιχόπουλος 26 χρόνων τότε και ο Δικηγόρος Π. Φιλιππόπουλος παραλίγο να έρθουν στα χέρια. Οι εφημερίδες των Αθηνών έγραψαν για την επεισοδιακή αυτή συνεδρίαση, όπως η εφημερίδα η φιλοβασιλική ΣΚΡΙΠ στο φύλο της 1-5-1914 και στη σελίδα 6, έγραψε ανάμεσα στα άλλα, ότι οι Δύο Δημοτικοί Σύμβουλοι, ως έφεδροι αξιωματικοί, αποφάσισαν να… μονομαχήσουν! Ο Δικηγόρος Π. Φιλιππόπουλος παραιτήθηκε από σύμβουλος και αντικαταστάθηκε από τον γιατρό Αλεξ. Ηλιάδη. Δε μάθαμε αν έγινε η μονομαχία. Πάντως ο Μιχόπουλος και ο Φιλιππόπουλος πέθαναν πολλά χρόνια αργότερα από φυσικά αίτια. Δύο μήνες μετά το επεισοδιακό αυτό Συμβούλιο, δηλαδή τον Ιούλιο του 1914 ξέσπασε ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος και κορυφώθηκε ο εθνικός μας διχασμός. Ο Β. Γεωργακής με τους Συμβούλους του ήταν με το Βασιλιά Κωνσταντίνο, ενώ ο Ν. Ξεκούκης και οι δικοί του σύμβουλοι, με το Βενιζέλο.
Τον Ιανουάριο του 1915, σύσσωμη η αντιπολίτευση και ο Ν. Ξεκούκης επέβαλαν τις παραιτήσεις τους. Ο Ν. Ξεκούκης ήθελε στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου 1915 να είναι υποψήφιος βουλευτής, αλλά τότε το κόμμα του Βενιζέλου δεν είχε θέση για κανένα Μεγαρίτη. Αντίθετα υποψήφιοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων του Ελ. Βενιζέλου ήταν από τη Μαγούλα και από την Μάνδρα. Αυτό εξόργισε τους Μεγαρίτες Βενιζελικούς , αλλά δεν τους έγινε το χατήρι.