“ΟΧΙ ΠΟΥ ΠΆΜΕ ΠΙΑ ΑΛΛΑ ΠΟΥΘΕ ΚΙΝΗΣΑΜΕ, ΑΥΤΟ ΒΑΡΑΙΝΕΙ ΣΗΜΕΡΑ”
Αγγελος Σικελιανός
Ομιλία του πρώην Προέδρου Δημοτικού Συμβουλίου Λουκά Μπισταράκη στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε με αφορμή τα 25 χρόνια από την ίδρυση της Πινακοθήκης της Αίθουσας του Δημοτικού Συμβουλίου Μεγάρων.
Στον Πρώτο πίνακας ο Μεγαρεύς ,μετά τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα ιδρύει τα Μέγαρα. Εικονίζεται επίσης, ο πρώτος βασιλιάς Υπερίων με τον Αγαμέμνονα που του ζητάει τον μάντη Κάλχα για την Τροία. Στον δεύτερο πίνακα εικονίζεται ο Βύζας ο οποίος θεμελίωσε το Βυζάντιο <<απέναντι από την χώρα των τυφλών>> ,που ήταν η Χαλκηδόνα αποικία των Μεγαρέων. Είχαν αγνοήσει την στρατηγική θέση του Βυζαντίου Στον τρίτο πίνακα ο ποιητής Θέογνις , ο εφευρέτης της κωμωδίας Σουσαρίων,ο γιατρός Ηρόδικος, ο γλύπτης και συνεργάτης του Φειδία Θεόκοσμος., ο φιλόσοφος Ευκλείδης και ο μηχανικός Ευπαλίνος. Ο τέταρτος πίνακας αφορά την τουρκοκρατία και την επανάσταση του ’21 στα Μέγαρα. Το κρυφό σχολειό , οι κλέφτες, το τείχος της Αγ. Τριάδος, η μεγαρική γή που έθρεψε όλη αυτή την περίοδο τους κατοίκους της. Ο πέμπτος οι 10 Στρατιωτικοί Άγιοι Μάρτυρες προστάτες της Πόλης. Και ο έκτος πάνω από την είσοδο της αίθουσας του δημοτικού Συμβουλίου δείχνει τα Μέγαρα και γράφει ¨Η πόλις ανήκει στους Μάρτυρές της και του ήρωές της’’.
Αυτές οι ζωγραφιές μας προσκαλούν να νιώσουμε το μέγεθος του πνευματικού άθλου του Ελληνισμού. Πόσες ωδίνες για να πλησιάσει το θείο δίδαγμα, που τον ενέπνευσε στην εικονογραφία του, στην αναγωγή στη συμβολική γλώσσα της τέχνης . Για να εννοήσεις τούτα τα σχήματα , για να αισθανθείς την άρρητη ευωδιά τους , πρέπει να τα δείς με την πνευματική σου όραση. Πρέπει να τα δεχθείς στα άδυτα της ψυχής σου, στα βάθη της καρδιάς σου. Εξάλλου πώς να εξηγήσεις την ομορφιά; Η ομορφιά δεν εξηγείται, ΗΓΕΙΤΑΙ. Άρα μη μπορώντας να εξηγήσω την ομορφιά, θα προσπαθήσω να βρώ την συναρμογή της με την αντίστοιχη μαρτυρία του καθ’ ημάς Τρόπου, από την Πολιτειακή μορφή του Ελληνισμού.
–Πολιτισμός είναι Τρόπος Ζωής και Θανάτου. Και έχει να κάνει με την συλλογική Μνήμη και όχι με ακοινώνητα άτομα χωρίς Μνήμη, δηλαδή χωρίς Παράδοση. Οι παραδόσεις διδάσκουν τη μεταμόρφωση του ζήν σε ευ ζήν, στους διάφορους τομείς της κοινωνικής ζωής και εγγυώνται συγχρόνως ότι η άσκηση του μεταμορφωτικού αυτού έργου θα συνεχίζεται από γενιά σε γενιά.
<<Η μεγαλοσύνη της ζωής μετριέται με τη μεγαλοσύνη του θανάτου>>. Ηράκλειτος . Ο ελεύθερος άνθρωπος, δηλαδή ο οπλίτης -πολίτης, γνωρίζοντας ότι έτσι κι αλλιώς όλοι θα πεθάνουμε, ταυτίζει το νόημα της ζωής με το αυθυπερβατικό κατόρθωμα ,το ηρωικό και θεωρεί τιμή του να έχει ένα λαμπρό θάνατο. Το ευ θνήσκειν επικυρώνει το ευ ζείν. Ο δούλος βάζει πάνω απ΄όλα το κατ΄ανάγκην ζήν, μια ζωή αφασική νοικοκυρεμένη , όχι το κατ΄αλήθειαν ζήν. ΔΗΛΑΔΗ ΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΗ, ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Μοιάζει παράδοξο, αλλά ο μέγιστος εχθρός του ανθρώπου ,ο θάνατος, είναι και η μεγίστη πρόκληση που παράγει ποιότητα ζωής, δηλαδή πολιτισμό. Το κάλλος, ο έρωτας, κάθε μεγάλη Τέχνη μέσα στην Ιστορία είναι αποτέλεσμα της αναμέτρησης του ανθρώπου με την ελευθερία από τον χρόνο και τη φθορά, τη δίψα του για ζωή αθάνατη. Το νόημα του χρόνου προσεγγίζεται από τη σκοπιά του <<κατ΄αλήθειαν θνήσκειν>>. Παραδόξως το να πεθαίνεις για την αλήθεια είναι ταυτόσημο με το <<κατ΄αλήθειαν ζήν>>. Σε μάς λοιπόν, τους Έλληνες υπάρχουν δύο είδη θανάτου : ο σαρκικός και ο πνευματικός θάνατος, ‘Όταν ο άνθρωπος εξομοιώνει τον θάνατό του με τον θάνατο της γάτας ή του σκύλου του, τότε τελειώνει και ο πολιτισμός στην πρωταρχική σημασία του.
—Σε όλους τους πολιτισμούς, στον μάταιο τούτο κόσμο, παντού, υπάρχει ένας καταγωγικός -ιδρυτικός Μύθος , όπου δύο πιθάρια, δύο ενέργειες ,δύο πνεύματα ,κ.λ.π. εμπεριέχουν το Όλον του Κόσμου, αλλά καλά ξεχωρισμένο αυτό το Όλον : στο ένα μέρος, τσουβάλι, πυθάρι ,πνεύμα κλπ υπάρχουν , χωριστές ,οι καθαρές ουσίες του καλού. Στο άλλο πάλι μέρος τσουβάλι, πυθάρι, πνεύμα κλπ υπάρχουν πάλι εκεί ξεκάθαρες οι βρώμικες ουσίες του κακού. Κι αυτές οι αγνές και βρώμικες ουσίες ,παλεύουν μεταξύ τους , ΕΠΕΙΔΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕΙ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΤΟ ΑΓΑΘΟ. ΓΙΑΤΙ ; ΤΡΕΧΑ ΓΥΡΕΥΕ. Διότι οι τότε Έλληνες ,παρατηρώντας με ειρωνεία τα πανικόβλητα ξόρκια και τα πολιτειακά- πολιτικά αποτελέσματα μέσα απ΄όλα εκείνα τα εξαγνιστικά ματζούνια των τριγυρινών τους λαών, ποτέ τους δεν μπόρεσαν να καταλάβουν τι νόημα είχε όλη αυτή η ουσιοκρατία, η φανατίλα να ξεχωρίσουμε το καλό απ΄το κακό, να νικήσει ντε και καλά το αγαθό και να ζήσουμε σε φαραωνική ευτυχία, σε μονοφυσίτικο κοινωνικό μεσσιανισμό. Εκτός βέβαια , και αν μοναδικός σκοπός όλης αυτής της σχιζοφρενούς δεισιδαιμονίας είναι η κυριαρχία μιας μοναρχίας ή μιας ολιγαρχίας πάνω στο σβέρκο ενός τρομαγμένου Ποιμνίου προβάτων ανδραπόδων. Αυτό για τους Έλληνες είναι εξηγήσιμο και <<νόμιμο>> εξ αιτίας της φύσης μας, διότι πάντοτε θέλουμε να κυριαρχούμε, χωρίς κόπο πάνω στους άλλους . Νόμιμη μεν ,κατά φύσιν η Κυριαρχία, απαράδεκτη δε, πάλι κατά φύσιν ! Διότι το έτερον στοιχείο της φύσης μας είναι το <<εύδαιμον το ελεύθερον>>, Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΜΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ. Άρα για τους Έλληνες: ΕΡΙΣ ,ΑΓΩΝ. Αν λοιπόν κι εμείς είχαμε έναν παρόμοιο ιδρυτικό μύθο με τα δύο πιθάρια απολύτως ξεχωριστά,τότε και ο ελληνικός και της ρωμηοσύνης ο πολιτισμός θα ήταν μονοφυσίτικος, καθαρολόγος, ουσιοκρατικός. Όταν υπάρχουν, λοιπόν τα δύο πιθάρια του Όλου κόσμου με τις ουσίες του καλού και του κακού ξεχωριστά , ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΠΑΡΑΓΕΤΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ! ΔΕΝ ΕΦΕΥΡΙΣΚΕΤΑΙ Η ΙΣΗΓΟΡΙΑ, ΔΕΝ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ Η ΛΑΟΚΡΑΤΙΑ. Με τα δύο πιθάρια ξεχωριστά και πλήρως διακριτά ,επικρατεί πάντοτε η μονοφυσίτικη Μοναρχία, η τυραννία των Επαϊόντων των Γνότων. Ηγεμονεύουν μόνοι τους οι <<Καθοδηγητές >>, <<οι μεγάλοι Τιμονιέρηδες>>, Πρόεδροι κομμάτων , Βασιλιάδες και λοιποί Μόναρχοι. Κόσμος σκληρός όπου κυριαρχεί η υποταγή, η σιωπή για τα ανδράποδα που προέρχονται από το πιθάρι με τα κακά δώρα.
Γνωρίζουμε από την έρευνα πως όλοι οι πολιτισμοί εμφανίζουν έναν τέτοιο πάνω-κάτω καταγωγικό Μύθο και διαπιστώνεται ότι ο διχαστικός ,ανελαστικός αυτός πολιτειακός -πολιτικός Αρχέτυπος δεν επέτρεψε πουθενά ούτε την λειτουργία της Λαοκρατίας των Ομοίων και Ίσων, ούτε την αγορήνδε δημοκρατία των <<ίσων εμοί φάσθαι>> και των <<ομοιωθήμεναι άντην>>. Επομένως και στο Ω της Ιλιάδας, όπου και το πολίτευμα με τα δύο πιθάρια, αν η περιγραφή, εκεί, συνέπιπτε με τα άλλα μονόχνωτα στις υπόλοιπες κοινωνίες κοσμοσυστήματα, τότε και για μάς τους Έλληνες η πολιτειακή μας μοίρα και η πολιτική μας συμπεριφορά θα ήταν προδιαγεγραμμένη, όπως συμβαίνει και στον υπόλοιπο πλανήτη. Και όμως εκεί <<στις αμμουδιές του Ομήρου>>, υπήρξε, εναρκτήριος μια ενεργητική μετοχή, μια αδιόρατη σχεδόν, προσθήκη στην ανθρώπινη τάξη του Λόγου, που άλλαξε την απολυταρχική πορεία του βίου και της πολιτείας των ανθρώπινων κοινωνιών. ΜΙΑ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗ ΜΕΤΟΧΗ, ΜΙΑ ΕΚΡΗΚΤΙΚΗ ΜΕΤΟΧΗ ΜΕΤΟΧΗΣ ΣΤΟ ΑΥΤΕΞΟΥΣΙΟΝ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΘΝΗΤΩΝ, ΕΚΕΙ ΣΤΟ Ω 529: …ΚΑΙ…ΑΜΜΙΞΑΣ… Ναι , εκεί, ο Ζεύς και οι Έλληνες , κατά το συναμφότερον της πραγματικής τάξης του Κόσμου, ΤΑ ΑΝΕΜΕΙΞΑΝ …ΑΝΑΚΑΛΥΨΑΝ ΟΤΙ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΜΕΙΚΤΑ , ΑΝΑΚΑΤΩΜΕΝΑ , ΤΑ ΜΕΝ ΠΡΟΣ ΤΑ ΔΕ. Ποια; ΤΑ ΠΑΝΤΑ! Πάντα τα εν βίω, άπαντα τα ανθρώπινα , <<κατά πάντα>> τα πολιτειακά, και <<δια πάντα>> τα πολιτικά! ΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΘ΄ΗΜΑΣ <<ΑΜΜΙΞΑΣ>> ΑΛΛΑΞΕ ΤΗΝ ΔΥΝΑΣΤΙΚΗ, ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΑ, ΔΟΥΛΟΦΡΟΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. Από τότε οι άνθρωποι γνωρίζουν πια ότι είναι ίσοι μεταξύ τους όλοι. Όμοιοι συν-οδοι-πόροι , συν-αγορεύοντες για τα κοινά τους και τα ιδιωτικά τους και ότι κάθε διαχωρισμός ,που δημιουργεί προνόμια ,αδικεί την κατά φύση θεοειδή και χωματερή ισο-νομία τους. Το πανανθρώπινο αυτό κατ-όρθωμα των Ελλήνων ίδρυσε Ίδρυμα μέγιστο υπέρ της ειρήνης του σύμπαντος κόσμου : την ΑΣΕΒΕΙΑ των αδυνάτων απέναντι στους δυσεβείς Αρχηγούς ,που μοναχοφάηδες και απατεώνες ,προσπαθούν πάντοτε να πείσουν τους αφελείς , πως δίκαια υπάρχουν ανθρώπινα υποζύγια , επειδή προέρχονται από το <<κακό>> πιθάρι. Και ακριβώς, πάνω σ ΄αυτήν την ιδρυτική της Ελευθερίας Ασέβεια στήθηκε θεσμικά η ΙΣΗΓΟΡΙΑ, Η ΙΣΟΝΟΜΙΑ, Η ΚΟΙΝΟΚΤΗΜΟΣΥΝΗ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΑΔΙΑΙΡΕΤΟΥ ,ΕΡΙΣΤΙΚΗΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΟΝΗΣ ΘΕΜΙΤΗΣ ΣΥΝΑΞΗΣ: Συν-ομιλείς , όταν γνωρίζεις ότι ανήκεις σε Όμιλο ομοίων και όχι σε μαντρί προβάτων. Διεκδικείς, όταν η Δίκη -Δικαιοσύνη ανήκει εξ ΄ ίσου σε σένα και στον πλησίον σου αντί-δικο. Αγορεύεις, όταν υπάρχει η Αγορά . <<Λέγεις>>, ως μέλος Αυτεξούσιο , όταν είσαι συνιδιοκτήτης κυρίαρχος του συν- Λόγου (συλλόγου) της μιάς μόνης Ολομέλειας. Αλλιώς είσαι παθητικό υποζύγιο, ανδράποδο και ΟΧΙ ΣΥΝ-ΠΟΛΙΤΗΣ, ΟΧΙ -ΠΡΟΣ-ΩΠΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ -ΠΡΟΣΩΠΟ.
ΣΥΝΕΠΕΙΑ: ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ Έφτασε η ώρα να διεξαχθεί η μέχρι θανάτου μονομαχία μεταξύ Έκτορα και Αίαντα. Αλλά φοβόμαστε και προσευχόμαστε όλοι μαζί (50 χιλιάδες στρατός)και ο καθένας ξεχωριστά λέγοντας τούτα τα λόγια: <<Ζευς πάτερ…δός νίκην Αίαντι, αλλα εάν ,ει δε και Έκτορα περ φιλέεις και κήδεαι αυτού, ίσην αμφοτέροισιν βίην και κύδος όπασσον>>. Εδώ ο Ελληνικός πολιτισμός κυριολεκτικά δεν έχει τον Θεό του ,με την έννοια –εξ αιτίας του <<αμμίξας>> δεν καταλαβαίνει Θεό ιδιοκτησία, που θα είναι εχθρικός απέναντι στο Θεό του εχθρού μας. Βεβαίως φοβόμαστε για τους δικούς μας και ζητούμε την προστασία του Θεού Διός, αλλά ταυτόχρονα είμαστε παιδιά της μετοχής- συμμετοχής . Άρα γνωρίζουμε ότι ο Θεός ανέμειξε τις τύχες, τις δυστυχίες και τα προνόμια όλων μας σε μας και στους εχθρούς μας. Η προσευχή των Ελλήνων εκφράζει , πρώτον το φόβο της θνητής μας φύσης ,αλλά ταυτόχρονα τρελαίνει τον κάθε μονοφυσίτη, μονόχνωτο Δυτικό , η μη, αφού καταργεί κάθε ίχνος ιδιοκτησίας επί του Θεού. Εδώ βλέπετε το παγκοσμίως πρώτο, το πρωτόπλαστο της ισοπολιτείας , το πρωτόκτιστο της Δημοκρατίας. Σε ποιον άλλον επί του πλανήτη Γή σύστημα Ισχύος, πλήν αυτού των Ελλήνων εκφωνείται αυτή η εκκωφαντικής επιείκειας προσευχή; Ναι κάπου εδώ γεννήθηκε η Δημοκρατία , γεννήθηκε η επιείκεια και η αριστοκρατία του <<ίσην>> απ΄αυτά τα ελληνικά λόγια της Ιλιάδας. Όλη η άποψη της πρωτοελληνικής αλλά και της Ορθόδοξης χριστιανικής Ρωμηοσύνης , για ένα Πρόσωπο , που δεν θα είναι ένα νευρόσπαστο άτομο μέσα σε άμορφη μαντρωμένη αγέλη ανδραπόδων , που δεν ζεί μέσα στην απληστία του και το ναρκισσισμό του αποξενωμένος από τον Πλησίον του , επειδή πάσχει από την εγωπάθεια ,την φιλαυτία του και το φιλοτομαρισμό του, ΑΛΛΑ ΘΑ ΣΥΖΕΙ ΣΑΝ ΠΡΟΣΩΠΟ. Πρόσωπο προς Πρόσωπο, γιατί δεν υπάρχει πια ο Πλησίον ως απειλητικό αίνιγμα , επειδή συζεί μεταξύ Ομοίων Πλησίον με αμοιβαία λογοδοσία , νομιμοποιημένη Έριδα , όπου συνυπάρχει το άρχειν και το άρχεσθαι εκ περιτροπής για όλους. Νάτη στην πράξη την πολιτική, η πραγματική υπόσταση της Ελευθερίας.
Αλήθεια, ποια σχέση μπορεί να έχει αυτό το Ελληνικό κατόρθωμα της καταλλαγής, της επιείκειας, της ειρήνευσης με τις δυτικές μονοφυσίτικες σταυροφορίες του κάθε φασίστα σωτηριολόγου Μπούς ,Τράμπ κ.λ.π ή με τον ολοκληρωτικό μονοφυσιτισμό των Ασιατικών δεσποτισμών; Με την βλακίζουσα πάλη του Καλού εναντίον του Κακού; Όλος αυτός ο Δυτικός <<ορθολογισμός>> με τα <<αντικειμενικά κριτήρια>>, δια των οποίων ξεχωρίζουμε <<επιστημονικά>>το <<σωστό>> από το <<λάθος>>, <<το ατομικό δικαίωμα >> από την συλλογική αυτοσυνειδησία, τον <<εκσυγχρονισμό>> από την <<καθυστέρηση>>, δηλαδή, όλη αυτή η φασιστοειδής φωταδιστική αφασία της Δυτικής πολιτικής <<σκέψης>> . Σοβαρά, έχει καμμιά σχέση με τον Ελληνικό πολιτισμό του <<..δος ίσην αμφοτέρησοισι βίην και κύδος..>> αυτή η άγρια Δύση του <<άρπαξε >> ότι μπορείς μόνον εσύ; Γι΄αυτό ο Ελληνισμός διατήρησε και διατηρεί τον σεβασμό προς τους λαούς και τους πολιτισμούς , σε αντιδιαστολή με τις νεότερες δυτικές αυτοκρατορίες ( φραγκικές , ισλαμικές) που εισάγουν τον φυλετισμό και τον ρατσισμό εξουθενώνοντας έτσι λαούς και πολιτισμούς.
–Εμάς, λοιπόν, μας έστησαν μπροστά στους θεούς μας και την συνείδησή μας, όχι ένα μεγάλο τεχνικό έργο, όπως αυτό των πυραμίδων, ούτε μια σφαγή, όπως αυτή των Ινδιάνων, αλλά τα δύο ποιήματα του Ποιητή. Πρώτη μας γνώση η Ιλιάδα και η Οδύσσεια, πρώτος μας γενάρχης ο Όμηρος. Προ-προτελευταία παρηγοριά μας για την γνώση και την απόγνωσή μας ένα συλλογικό ποίημα ενός αριστοκρατικού πολιορκημένου, αλλά μη καθισμένου λαού, Ο ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΩΝ. Προτελευταία μας παρηγοριά ένα πεζό ποίημα ενός αγράμματου αλλά μορφωμένου πολεμιστή του ’21 <<Τ΄απομνημονεύματα του Στρατηγού Γ. Μακρυγιάννη. Και τελευταία μας παρηγοριά το Αξιον Εστί του Ο.Ελύτη πολεμιστή στην Πίνδο το ’40. << Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου , με τα πρώτα- πρώτα Δόξα Σοι. Ψαλμωδίες γλυκές με τα πρώτα-πρώτα Δόξα Σοι. Μνήμη του λαού μου σε λένε Πίνδο και σε λένε Άθω>>.
–Από τότε, λοιπόν, που ο τυφλός Ποιητής, τραγούδησε τη γέννα μας, εκεί στις <<αμμουδιές του Ομήρου>>, γνωρίζουμε ότι κανένας δεν γεννιέται Έλληνας και αν δεν αυτοδιοριστείς, ή δεν σε διορίσουν ξένα αφεντικά, τότε ξέρουμε ότι να ΄σαι Ελληνορωμηός, είναι τρόπαιο ή αγγαρεία, χρυσοπηγή ή ξεφτίλα. Κατάσταση, θεσμός, DNA- ράτσια, πιστοποιητικό, πάντως δεν είναι. Τι είναι τότε; Είναι ΤΡΟΠΟΣ και ο Τρόπος αυτός ορίστηκε, απ΄ τον Ηράκλειτο ως εξής : << Του Λόγου δε εόντος ξυνού (κοινού) ζώουσιν οι πολλοί, ως ιδίαν έχουσιν φρόνησιν>>, δηλαδή, εμείς οι πολλοί ζούμε σύμφωνα με τον Κοινόν μας Λόγο, αλλά νομίζουμε ότι φρονούμε ιδιωτικά. Είναι δε, ο Κοινός Λόγος, η εξήγηση του Τρόπου της του Παντός Διοικήσεως. Γι’ αυτό δε,<< αν κοινωνούμε ΤΟΥ λΌΓΟΥ αληθεύομε, αν δε, ιδιωτεύουμε ψευδόμεθα>>. -(Ολόκληρη η κοινωνική οντολογία του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού στηρίζεται στη θεογονία του ,στην κοσμογονία του και στη φιλοσοφία του και συγκλίνει στο αίτημα να εσωτερικευθεί η δικαιοσύνη. Ο Κόσμος προκύπτει από το Χάος εξ αιτίας της μετοχής του στον ΛΟΓΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΡΜΟΝΙΑ. Η ΑΡΜΟΝΙΑ ΤΑΥΤΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. Η Δικαιοσύνη είναι ο Λόγος του Παντός . Με τη Δικαιοσύνη, ως κοσμικό Λόγο αρμονίας και κοσμιότητας καλείται να συντονίζεται η πόλις αλλά και η ψυχή του πολίτη, για να υπάρξουν ως ενιαίος ανθρώπινος κόσμος—κόσμημα. Ο Κοινός Λόγος είναι , δυστυχώς, εριστικός, εναρμονίζει συστατικά στοιχεία εξ ορισμού αλληλοσυγκρουόμενα. Ο Έλληνας γνωρίζει ,ή πρέπει να γνωρίζει ότι η Πολιτική Ελευθερία στηρίζεται στη Δικαιοσύνη και προϋποθέτει την εναρμόνιση των αντιθέτων, δηλαδή την έξοδο από το ΨΥΧΙΚΟ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΧΑΟΣ και τη μετάβαση σ΄ένα υψηλό επίπεδο αρμονικής πολιτικής κοινωνικότητας. ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΟΣ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ Ν΄ΑΡΝΗΘΕΙ, ΧΩΡΙΣ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΝΑ ΑΡΝΗΘΕΙ ΤΗ ΖΩΗ. Γι΄ αυτό οι Έλληνες απέρριπταν προσεκτικά κάθε απόπειρα να διαχωριστεί η Ελευθερία από τον Νόμο που την είχε καταστήσει δυνατή. Την τραγική αυτή αντίθεση ελευθερίας –Δικαιοσύνης μέσω της οποίας κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή, να καταρρεύσει το θεμέλιο της ελευθερίας, που είναι η ΑΡΜΟΝΙΑ-Δικαιοσύνη δεν μπόρεσε να τη συλλάβει ο Δυτικός πολιτισμός ούτε εμείς σήμερα ) . –Και οι της τότε Διοικήσεως, προσπαθώντας ν΄αληθεύουμε, του Κοινού μας Λόγου ,κοινωνήσαμε. Και η εντολή ήταν ρητή: << Ο δημιουργός να βγαίνει από την Κυανή και Λευκή Μεγάλη Σχολή του Γένους Σχολή και ν΄αντανακλά όλο το Φώς πάνω στην πίσσα της Ευρώπης που θάβουμε σήμερα εν όψει μιας άλλης που μοιάζει να γεννιέται. Χωρίς διάκριση. Πάνω στους μέλανες δρυμούς, στα τέρατα της chatres και του duomo, τους Καρτέσιους, και τους Καλβίνους, τους Κάντ και τους Μαρξ, τον Πάπα –Θεός σχωρέσει τους. ΑΦΗΝΩ ΤΗΝ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΑΥΤΗ ΗΤΑΝ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΧΘΡΟΣ, Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ ΕΝΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ>>. Κι εμείς κάναμε υπακοή. Ετσι ο καθ. Γ. Κόρδης δημιούργησε αυτές τις ζωγραφιές μετά από , <<απόσταξη>>, θα έλεγα της μυθολογίας και της ιστορίας της Πόλης μας. Ώστε oi ζωγραφιές αυτές ούτε λέγουν, ούτε κρύπτουν, αλλά σημαίνουν, την συνεχή χωρίς καμία διακοπή, προχριστιανική και μεταχριστιανική ΑΡΓΟΣΥΡΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΜΑΣ, κατά την οποία μάθαμε ότι η Πολιτεία μας είναι νόμιμη, μόνον όταν είναι παραδοσιακή. Είναι μια παράδοση όπου <<πεθαμένοι και ζωντανοί>>, μας έχουν παραδώσει καημούς, χαρές, υλικά και άϋλα. Όλα δε αυτά είναι ,ζώντα, και όλα κοινωνούν μεταξύ τους μέσα από τα <<συμφωνημένα υπονοούμενα>>. Οι ζωντανοί λογοδοτούμε συνεχώς προς τους νεκρούς, όπως και αυτοί ψηφίζουν συνεχώς στις συνάξεις μας, μαζί με τους αγέννητους. Έτσι ώστε όλοι μαζί ,και πλούσιοι και φτωχοί και σοφοί και αμαθείς, και οι πλέον μικρότεροι των ανθρώπων, όλοι μαζί πεθαμένοι , ζωντανοί και μελλούμενοι, είμαστε αλληλέγγυοι και συνυπεύθυνοι, και αποτελούμε των Ελλήνων τις Κοινότητες μέσα στη Σύναξη. Η κοινωνιολογία και η επιστημολογία της Πολιτείας μας, δεν γνωρίζουν από πρόοδο ,εκσυγχρονισμούς κλπ. Αλλά στηρίζονται στην εμπειρία τη σαρκωμένη στο ψαχνό της ζωής και τα κόκκαλα των νεκρών και δεν χρειάζεται περισσότερες αποδείξεις. Τι παραπανίσιες αποδείξεις χρειαζόμαστε όταν εμείς γνωρίζουμε ότι το ανώτατο νόημα του Πολιτεύματος <<εύδαιμων το ελεύθερον>> και η υπέρτατη αιμοδοσία της ζωής η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ- είναι πάντοτε από <<κόκκαλα βγαλμένη>>. Κόκκαλα ιερά ή ανίερα, ίσως, αλλά πάντως βγαλμένη από κόκκαλα Ελευθερία.
0 αρχαιοελληνικός πολιτισμός παρήκμασε, μετά δε το άλμα στην οικουμένη με τον Αλέξανδρο συνετρίβει. Θεοποιήθηκε η εξουσία και ο Ελληνας περιφερόταν , χωρίς κοινότητα, <<ζωντανός νεκρός>>, ψάχνοντας τον <<θείο άνδρα>>, που θα τον έσωζε, και ψελλίζοντας: <<φάγομεν, πίομεν αύριον αποθάνομεν,. Εμού θανόντος γαία πυρί μειχθήτω>>. Μέχρι τη στιγμή που συνάντησε, στις πρωτοχριστιανικές κοινότητες,( τα πάντα εν αυτοίς Κοινά) το άτρεπτον θεμέλιο, τον ΘΕΟ-ΑΓΑΠΗ, για να στηρίξει την αντίθεση ελευθερίας –Δικαιοσύνης, ζωτική προϋπόθεση για να ξαναδημιουργήσει την χαμένη του συμπαγή Κοινότητα. Δηλαδή ο Χριστιανισμός έδωσε, όχι μόνον απάντηση στο ελληνικό πρόβλημα, αλλά και λύση στο αδιέξοδό του, προσφέροντας την εμπειρία του Προσώπου και της Κοινότητάς του. Η απάντηση ήταν η αυθυπερβατική Αγάπη , ως άξονας της ψυχικής αρμονίας , δηλαδή το ζητούμενο ΑΤΡΕΠΤΟ ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ ΘΕΜΕΛΙΟ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ. Ο Λόγος του Παντός είναι τώρα η ενεργητική -δημιουργική Αγάπη ενός Προσώπου και όχι μια ουδέτερη, απρόσωπη αρχή η Αρμονία Δικαιοσύνη. Το πρόσταγμα :<<Επ’ ελευθερία εκλήθειτε αδελφοί, Μηδέν μηδένα οφείλεται ειμή αγαπάν αλλήλους… Μην γίνεσΘαι δούλοι ανθρώπων>>. Το <<εισέπνευσαν μέχρις ονύχων >> Και μας χάρισε χίλια χρόνια πρωτοπορίας στον παγκόσμιο πολιτισμό. ΕΙΝΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ Η ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ, καρφί στο μάτι των Δυτικών. ( Δυστυχώς το νεοελληνικό κρατίδιο των Αθηνών, που ιδρύθηκε από τους Βαυαρούς αρνήθηκε όλα τα παραπάνω στην ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΣΤΗΝ ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ. Η κοινωνική ζωή υποτάχθηκε στην ΑΝΑΠΤΥΞΗ, στην ΠΡΟΟΔΟ και ΣΤΟ ΚΕΡΔΟΣ. Την τραγικότητα και το αδιέξοδο αυτών των επιλογών το διαπιστώνουμε καθημερινά στο κοινωνικό, στο πολιτικό και στο επίπεδο της Παιδείας). Καλό είναι να συνειδητοποιήσουμε κάποια στιγμή, ότι γεννήσαμε την Ευρώπη, αλλά ο πολιτισμός μας δεν έχει καμιά, μα καμιά απολύτως σχέση με την Ευρώπη. Και ότι η μετωπική σύγκρουση με την Ευρώπη απείλησε με ολοκληρωτική καταστροφή τον Ελληνισμό και την Ρωμηοσύνη. Από τον 9ο μέχρι τον 13ο αιώνα μαίνονται τα φυλλάδια με τον ιδεολογικό πόλεμο εναντίον της Ορθοδοξίας και ειδικά κατά των Ελλήνων με τους περίφημους λίβελους contra errores Graecorum. Οι σταυροφορίες, δε, υπήρξαν ένας ολοκληρωτικός πόλεμος και ολοκληρώθηκαν το 1204 με την κατάληψη και την λεηλασία της Πόλης από τους σταυροφόρους. Ας το χωνέψουμε επιτέλους, η Ευρώπη πήρε τα κείμενά μας, τους ανθρώπους μας με τις συνεχείς αναγκαίες μετακινήσεις των Ελλήνων στο εξωτερικό. ΑΛΛΑ ΤΑ ΜΕΘΕΡΜΉΝΕΥΣΕ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΤΡΟΠΟ, ΤΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΩΣ ΔΙΚΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΘΕΩΡΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ. Οι δε Βαυαροί, ανέλαβαν το έργο ,να ολοκληρώσουν αυτόν τον πόλεμο, καταστρέφοντας τους θεσμούς, τις δομές , τις Τριαδικές Κοινότητες, ώστε να μην ξανα—υπάρξει Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗ, Η ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ. Είμαστε ένας λαός με παλικαρίσια ψυχή ,που κράτησε βαθιά τα κοιτάσματα της μνήμης του σε καιρούς ακμής και αιώνες διωγμών και άδειων λόγων .Τώρα που ο τριγυρινός μας κόσμος μοιάζει να θέλει να μας κάνει τρόφιμους ενός οικουμενικού πανδοχείου, θα την απαρνηθούμε άραγε αυτή τη μνήμη; Θα παραδεχτούμε τάχα να γίνουμε απόκληροι; Δε γυρεύω μήτε το σταμάτημα, μήτε το γύρισμα προς τα πίσω, γυρεύω το νού, την ευαισθησία και το κουράγιο των ανθρώπων που προχωρούν εμπρός. Υπακούοντας, λοιπόν στην προτροπή του Κοινού μας Λόγου, προχωρήσαμε δημιουργώντας τούτο τον ιερό χώρο, με την ελπίδα ,το όνειρο, να παίρνει εδώ, κάποτε η σύναξη του Δημοτικού μας Συμβουλίου τις προεκτάσεις που παίρνει ένα δάκρυ όταν διαθλά τις αθλιότητες όλες, και απομένει να λάμπει σαν μονόπετρο. Να δημιουργηθούν σε τούτο τον ιερό χώρο τέτοια κινήματα ψυχής, μια τέτοιου είδους αρετή, που να μπορέσει μια μέρα να μας οδηγήσει σ΄ένα ιδιότυπο πολίτευμα ,κομμένο στα μέτρα μας, όπου το κοινόν αίσθημα να συμπίπτει με εκείνο των αρίστων.
–Θα αναφερθώ στους Στρατιωτικούς Αγιους Μάρτυρες Προστάτες της Πόλης μας ,γνωρίζω, πολύ καλά οτι σκανδάλισαν τους <<προοδευτικούς Eυρω-εκσυγχρονιστές>>. Ο τρόπος ιστορήσεως- αγιογραφήσεως των στρατιωτικών Αγίων , αποτελεί μιαν εκπληκτική συμπύκνωση του Καθ΄ημάς πολιτεύματος, του πολιτικού τρόπου, όπως τον μαρτυρεί η αργόσυρτη εμμονή του ελληνικού πολιτισμού. Η ΖΩΓΡΑΦΙΑ συμπυκνώνει τον πολιτικό μας κύκλο, όπου εκφράζεται , ΑΚΡΑ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΕΝΟΠΛΗ ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ, που παραιτείται, όμως, από τη δυναμο-κεντρική έπαρση. Βλέπετε εδώ οι Στρατιωτικοί Άγιοι, είναι οπλισμένοι με περικεφαλαίες, ασπίδες, πανοπλίες, δόρατα ,σπαθιά. Στο βλέμμα τους αστράφτει η νίκη. Τα πόδια τους πατάνε γερά στη γή. Πανέτοιμοι να δώσουν την μάχη. Ενοπλη αλαζονεία. Όμως, γνωρίζουμε ότι οι Στρατιωτικοί Άγιοι της εκκλησίας μας ηττήθηκαν κατά κράτος από τον κοσμικό Καίσαρα, αρνούμενοι την θεοποίηση της εξουσίας. Η απροσκύνητη ομορφιά των στρατιωτικών αγίων, της άκρας ταπείνωσης, έκλιναν την κεφαλήν τους στον πτωτικό Καίσαρα λέγοντας : <<δίδαξόν με τα δικαιώματά σου>>. Η άκρα ταπείνωση. Έτσι πέτυχαν αυτήν την πολιτική απογείωση . Πώς; Με την άρνησή τους να επικρατήσουν ως Κράτος εναντίον του πλησίον τους, με την θέλησή τους να μοιραστούν τα πάντα με τον πλησίον τους , με τη θυσία τους ως άρνηση της βίας κατά του πλησίον τους <<εχθρού>> , άρα κατ΄Εικόνα συντρόφου τους και αδελφού. Με την αγέρωχη αλαζονεία του στρατιωτικού Αγιου που δεν δέχεται το δίπολο νίκη -ήττα, μέσα στην Εκκλησία του Δήμου, όπως θέλει πάντα ο Καίσαρας, η εξουσία αρχίζει να υποχωρεί. Υποχωρεί φόβος. Ο στρατιωτικός Άγιος της Ορθοδοξίας, ταπεινός- αλαζών, ΜΑΣ ΛΕΕΙ ( ΜΕ ΤΗ ΖΩΉ ΤΟΥ) ΟΤΙ Η ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΩΤΑΤΗ ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΟΣ, Η ΙΣΟΠΑΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΠΟΤΈΛΕΣΜΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΔΉΜΟΥ ,ΟΧΙ Η ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΤΟΥ ΟΜΟΑΙΜΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ. Αλλά στις ανθρώπινες σχέσεις, μέσα στην ανθρώπινη κοινότητα, όσο κυριαρχεί η αυτονομία του λογικού του κάθε ατόμου και της κάθε ομάδας, κυριαρχεί η αυτονομία των συμφερόντων. Η λογική είναι λογική του εγωισμού και των συμφερόντων, από τη στιγμή, μάλιστα, που εμείς αποφασίσαμε να απαλλαγούμε από την αλληλεγγύη της κοινότητας για να ριχτούμε στην περιπέτεια του ξεχωριστού μας <<Εγώ>>. Πανικόβλητοι συσσωρεύουμε συντάξεις, ,καταθέσεις, ομόλογα, μήπως και ξεκλέψουμε λίγη σιγουριά από τον θάνατο. Μίσος και φόβος είναι το πρόσωπό μας ,όταν θεραπεύουμε τον εντός μας Νάρκισσο. Γι΄αυτό η συνταγή ,αυτή, σήμερα, θεωρείται παράδοξη από τα σύγχρονα σοσιαλιστικά κινήματα, αλλά είναι αδύνατο να υπάρξει πραγματική κοινότητα, αν δεν είναι κοινότητα αγάπης. Δηλαδή αν δεν ξεπεραστεί η λογική και η θέληση από την αγάπη. Διότι η αγάπη είναι η ανώτερη μορφή της λογικής , η αγάπη είναι εκείνη η λογική που υπερβαίνει τη λογική του συμφέροντος, της ιδιοτέλειας και της εκμετάλλευσης, υπερβαίνει τη θέληση και ολοκληρώνει τη θέληση. Πράγματα που στην σύγχρονη πολιτική σκέψη θεωρούνται μια ουτοπία Αυτή η σκέψη, όμως, με την σημερινή αντίληψη του όρου είναι σκέψη επαναστατική . Διασταυρώνεται με την μεγάλη επαναστατική παράδοση, η οποία θέτει στην κοινότητα το αίτημα να ξεπεράσει τις διακρίσεις, για να φτάσει σε μια ταύτιση του εγώ και του άλλου. Για να καταργηθεί αυτό το διάκενο, αυτή η ανθρώπινη μοναξιά. Στην πολιτική σκέψη της κλασικής Ελλάδας δεν υπάρχει αυτή η αντίληψη της διακονίας ως πολιτικής συμπεριφοράς. Εκείνο που χαρακτηρίζει την κλασική ελληνική πολιτική σκέψη είναι μια πολιτική πρόταση η οποία στηρίζεται στην αρχή της αμοιβαίας δυσπιστίας και είναι αρκετά σοφή. Από αυτή την άποψη η Ορθοδοξία είναι σαν πολιτική πρόταση επαναστατική και τολμηρότερη απ΄αυτή της κλασσικής Ελλάδος. Μένει βέβαια να συζητήσει κανείς αν η τολμηρή αυτή πρόταση είναι βιώσιμη στις ανθρώπινες κοινωνίες, αν είναι πραγματοποιήσιμη. Υπήρξαν τα κινήματα του λεγόμενου επιστημονικού σοσιαλισμού τα οποία αναζητούσαν τον τόπο της ιδανικής πολιτείας, αλλά εφαρμόζουν διαφορετική μέθοδο πραγμάτωσης. Προϋποθέτουν ότι θα φτάσουμε στην ιδανική πολιτεία μέσα από μιαν επιστημονική ανάλυση του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής, μέσω της γνώσης. Το μέσο, όμως για την πραγματοποίηση αυτού του στόχου είναι η σύγκρουση, είναι η <<σφαγή>> του κακού. Κυριαρχεί η αντίληψη της πάλης των αντιτιθεμένων, που πρέπει οπωσδήποτε να φτάσει στη νίκη της <<καλής>> μερίδας εναντίον της <<κακής>> μερίδας. Η Ορθόδοξη Παράδοση προτείνει κάτι άμεσα πραγματοποιήσιμο ,δηλαδή, ζώντας ως μέσο την αγάπη για να φτάσεις στον τελικό στόχο, που είναι η αγάπη, έχεις από τώρα το στόχο, που είναι η αγάπη. Υπάρχει μια πολιτική γυμναστική της ψυχής , της σκέψης και της δράσης –που θα μπορούσε ίσως να ονομαστεί άσκηση – η οποία βέβαια προέρχεται από το εκπληκτικό επίπεδο της Ορθόδοξης Παράδοσης και η οποία δείχνει ότι η σύγκρουση, η μάχη, ως τρόπος για να φτάσεις σε μια τελική αρμονία, είναι εκδήλωση πνευματικής οκνηρίας. Είναι πράγματι εύκολο να νομίσεις ότι σκοτώνοντας η εξουδετερώνοντας τον κακό αντίπαλο οδηγείς στην αρμονία. Είναι πολύ πιο δύσκολο να πείς ότι τον εξουδετερώνεις αγαπώντας τον και διακονώντας τον, Στην περίπτωση αυτή δεν τον εξουδετερώνεις ως άνθρωπο , αλλά ως αντίπαλο. –Η ζωγραφιά, που βρίσκεται πάνω από την είσοδο της αίθουσας του Δημοτικού μας Συμβουλίου γράφει : << Η Πόλις ανήκει στους Μάρτυρές της και τους Ήρωές της>>. Προέρχεται από το κείμενο του Δημοσθένη κατά Στεφάνου, που λέει:<< Διό δεδόχθαι τη βουλή και τω δήμω ,ευξαμένους και θύσαντες τοις θεοίς και ήρωσι τοις κατέχουσι την πόλιν και την χώραν>>> Η λέξη κλειδί είναι η λέξη <<τοις κατέχουσι >>. Οι οπλίτες-πολίτες του μοναδικού δημοκρατικού πολιτεύματος που γνώρισε ποτέ ο πλανήτης , δεν είναι αφεντικά αλλά κατεχόμενοι από κάτι παράδοξα στρατεύματα κατοχής που είναι οι θεοί τους και οι ήρωές τους! Πλήρης ανατροπή του νευρωσικού παραληρήματος περί <<αυτονομίας>> του πολίτη και του ατομικού- μηδενιστικού δικαιώματος που οδηγεί στον εγωιστικό πόλεμο των πάντων εναντίον των πάντων. Οι Αθηναίοι κάνουν υπακοή, πέραν του σαθρού ατομικού εαυτούλη τους ,στον ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΕΑΥΤΟΝ ΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΘΕΟΙ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥΣ. Που σημαίνει ότι στην συνολική μας περιπέτεια Αρχαιοελληνική και χριστιανική, η εκκλησία του Δήμου, η Λαοσύναξη, η Συντροφομάζωξη, αυτοαναφέρεται λογοδοτούσα συνεχώς στο ιερό της Πρόσωπο. Το καθ΄ημάς Πολίτευμα δεν είναι θεόδοτον όπως στους Εβραίους ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑ ΠΑΝΤΑ ΘΕΟΚΕΝΤΡΙΚΟ, ΔΗΛΑΔΗ ΑΙΤΗΜΑ ΚΑΙ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑ ΑΠΟΛΥΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ. Θεωρούμε το πολίτευμά μας ,ως θεόληπτον , επειδή έχουμε νοσταλγία και στόχο την απόλυτη ελευθερία εντός του Κοινού- Ξυνού Λόγου και προσπαθούμε να μοιάσουμε με τον Κοινόν μας Λόγο -κατά το δυνατόν- ΔΙΟΤΙ Ο ΚΟΙΝΟΣ ΜΑΣ ΛΟΓΟΣ, ΙΣΟΝ ΑΝΕΚΠΤΩΤΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Ο καθένας μας είναι ένας εν σαρκί περιπολών Θεός της Λογοδοσίας στον ΞΥΝΟΝ -ΚΟΙΝΟΝ ΘΕΟΝ-ΛΟΓΟΝ. Το καθ΄ημάς πολίτευμα δεν είναι και δεν υπήρξε ποτέ ανθρωποκεντρικό, παρ΄όλο που εμείς πρώτοι αναδείξαμε το Πρόσωπο -Υποκριτή-Αποκριτή , πρωταγωνιστή της έριδας και της φιλότητας στην Σύναξη. Και βεβαίως το πολίτευμά μας ως θεοκεντρικό , δεν μπορεί να είναι και δεν υπήρξε ποτέ θεοκρατικό. Δεν υποκύψαμε, βεβαίως ποτέ στον ατομοκεντρικό μηδενισμό του Εγώ. ΑΤΟΜΟΚΕΝΤΡΙΚΗ <<ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ >>ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΜΑΣ ΦΡΟΝΗΜΑΤΟΣ ΔΕΝ ΓΝΩΡΊΣΑΜΕ ,ΠΟΤΈ ΕΜΕΊΣ, και την <<αυτονομία>> του κατακερματισμένου ιδιωτικού δικαιώματος ( που κυριαρχεί σήμερα)την θεωρούμε ασυναρτησία ή παραλήρημα, που οδηγεί ΣΤΟΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΓΟΝΟ ΜΗΔΕΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΑΠΟ ΚΕΙ ΣΤΗΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΤΥΡΑΝΝΙΑ.
Και έρχεται, επίσης να μας θυμίσει, και κάτι άλλο, αυτή η ζωγραφιά, ότι τούτη την αγγαρεία, το φιλό–φιλον την ανέλαβαν πάντα στην Σύναξή μας , οι ‘Ηρωες, οι Μάρτυρες ,οι Αγιοι, οι Σαλοί δηλαδή τα ψώνια. Εμείς οι καθώς -πρέπει δύσπιστοι, διαπρέψαμε πάντοτε <<με την ποικίλη δράση των στοχαστικών προσαρμογών: σώφρονες, μικρομεσαίοι, αλληλο-υποβλεπόμενοι >>. Ηρωες, Άγιοι ,Μάρτυρες ,Σαλοί σήκωσαν ταπεινά το βλέμμα τους και τσάκισαν την ραχοκοκκαλιά τους, για ν΄αποσείσουμε εμείς της χθόνιας χωματερής το όνειδος της οσφυοκαμψίας: <<Το παιδί μου κάτσε φρόνιμα ,να γίνεις νοικοκύρης…..>> Μπροστάρηδες Αμνοί και του Εκούσιου Πάθους ,έκλιναν την Κεφαλήν τους στο δήμιο ώστε εμείς του <<γεώδους φρονήματος>> ,να σηκώνουμε ψηλά το κεφάλι και δια των λειψάνων τους να πολιτεύουμε εις την εδώ Πόλη , ΟΧΙ ΠΙΑ ΩΣ ΨΟΦΟΕΙΔΗΣ ΑΓΕΛΗ ΑΛΛΗΛΟΣΦΑΓΗΣ, ΑΛΛΑ <<ΑΛΛΗΛΩΝ ΙΣΟΔΟΥΛΟΙ, ΑΛΛΗΛΩΝ ΚΥΡΙΟΙ ΕΝ ΤΗ ΑΜΑΧΩ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ>>. Μέγας Βασίλειος Ιδού το ενυπόστατο (όχι αφηρημένο) του Πολίτη- Προσώπου. Η συνύπαρξη δουλείας και κυριαρχίας, εν ελευθερία, α) ισόδουλοι μεταξύ μας, β) κύριοι μεταξύ μας, αλλά γ)σε συνθήκες ανέκπτωτης ελευθερίας, Δηλαδή ως Πρόσωπο να υπερβαίνω κάθε Εγωκεντρική, Κάθε Ατομοκεντρική, κάθε Χρησιμοθηρική στάση και Ανιδιοτελώς να υπηρετώ όλους τους Αδελφούς μου. ΑΥΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΩΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΣΧΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΘ’ ΗΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΠΟΛΙΤΕΙΟΛΟΓΙΑΣ. Κατ΄αυτόν τον τρόπο, πετυχαίνουμε, προσωρινά, αυτήν την υψοποιό πολιτική απογείωση. Πώς; Με την άρνησή μας να επικρατήσουμε εναντίον του πλησίον μας. Με την κενωτική μας θέληση να μοιραστούμε τα όλα μας με τον πλησίον μας. Με το εθελόθυτόν μας , ως άρνηση της βίας κατά του πλησίον μας εχθρού, άρα κατ΄Εικόνα συντρόφου μας και αδελφού. Την μιζέρια του φόβου σου και την μίζερη επιδίωξη της νίκης ως λογικό πρόβατο , αν το θέλει η θέλησή σου ,μπορείς να το ξεπεράσεις και να γίνεις ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΛΟΓΟΔΟΣΙΑΣ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΣΕ ΝΟΙΑΖΕΙ Η ΑΝΤΙΠΑΡΟΧΗ. Τότε μόνο παύει <<το αντίπαλον δέος μόνον πιστόν εις συμμαχίαν>> , παύει η ισοπαλία του φόβου και ζούμε εμείς αριστοκράτες διάκονοι χωρίς μισθούς, άρα έριν .
Νάτη λοιπόν η προσωρινή συνταγή: α) στις κοινωνικές μας σχέσεις εξοβελίζουμε το διώνυμο του καλού -κακού, διότι αποτελεί μεταφυσική αφέλεια. β) Λύση .Δεν υπάρχει ποτέ η καλή, η λύση είναι κατά προσέγγιση, περίπου. Ο Αισχύλος, ο Αριστοτέλης, ο Θουκιδίδης και μαζί όλοι οι Πατέρες της Εκκλησίας μας λένε ότι δεν υπάρχει ΠΟΤΕ στην Εκκλησία του Δήμου, στην Πολιτική η άποψη το << ΣΕ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΝΑΛΥΣΗ>>, διότι στη ζωή υπάρχει μόνον <<ΠΡΟΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΝΑΛΥΣΗ>>. Το <<τελευταία ανάλυση>> είναι επιχείρημα τεμπελιάς ,αγραμματοσύνης, ή τυραννίας, γιατί σταματά το διάλογο και την αναζήτηση συμβιβασμού. γ) Το περίπου δεν δικαιολογεί θρίαμβο του ενός των συμπαικτών, ούτε συντριβή του εταίρου –αντίπαλου. δ) Η σύγκρουση είναι νόμιμη ,καθαγιασμένη, αλλά μόνο όταν έχει ως ανώτατο επιτεύξιμο όριο το ΠΕΡΙΠΟΥ και πρέπει να είναι πολύ βλάξ ή δυτικός ψυχανώμαλος εκείνος που επιδιώκει μια σύρραξη μέχρις εσχάτων , για να θριαμβεύσει το αγαθό επί της γής. Το μόνο αγαθό επί της γής της εκκλησίας του Δήμου είναι η <<κοπριά>> της ιδιοτέλειά μας . ε) Η συνύπαρξη μέσα στην σύγκρουση της Αγοράς δεν έχει ούτε Σκοπό ευγενικό, ούτε Τέλος ιδεατό. Έχει απλώς σκοπούς . Ποιους; Τους δικούς μας. Και ένα το τέλος ,το τέλος των αντιπάλων μας. Όλοι υπό των μεγίστων Ερινύων νικηθέντες, υπό Τιμής και Δέους άμα και Ωφελίας. Τα καλά και συμφέροντα ταις ψυχαίς ήμών . Όλα τ΄άλλα είναι παραμύθια για ευρωαφελείς. Αν όμως δεχτούμε, ως Προοδευτικοί -Ευρωγενίτσαροι, ότι η κοινωνία προχωρά συνεχώς μέσα από τη σύγκρουση προς ανώτερες μορφές ζωής, τότε προσκυνάμε τον ακατάπαυστο πόλεμο μεταξύ των εταίρων και πιστεύουμε στο Είδωλο της Αρμονίας και της τελικής Ειρήνης μέσα από την τελική πτώση του Κακού, δια μέσου της αλληλοσφαγής. ΚΑΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΑΝΟΗΣΙΑ ΤΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΚΑΙ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ ΝΑ ΤΗΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΠΟΛΥ ΑΚΡΙΒΑ. Αυτή τη στιγμή οι φιλελεύθερες δεξιές συντηρητικές προτάσεις, όπως και αυτές των ανιστόρητων και ανελλήνιστων αριστερών, είναι προτάσεις που συνεχίζουν την παράδοση του γραικυλισμού, με την πρωταρχία του υλοζωισμού και του υλόφρονος ήθους ζωής (κατανάλωση) , ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΑΡΧΙΑ ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ , ΟΠΩΣ ΤΑ ΕΘΕΣΕ Η ΙΛΙΑΔΟΡΩΜΕΗΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ ΕΔΩ ΚΑΙ 3.000 ΧΡΟΝΙΑ. ΚΑΙ ΜΑΣ ΤΙΣ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΖΩΓΡΑΦΙΕΣ. ΤΙΣ ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ;
Να διευκρινίσω κάτι, η αναζήτηση των διαφορών στις πολιτισμικές παραδόσεις δεν σημαίνει αυτόματη αξιολόγηση. Καλώς ή κακώς ο δυτικός άνθρωπος δημιούργησε αυτόν τον πολιτισμό ο οποίος παρέσυρε πλέον όλους τους λαούς, δημιουργώντας προβλήματα ,όπως καταστροφή του περιβάλλοντος , απάνθρωπες μεγαλουπόλεις , λατρεία του καταναλωτισμού, ηδονισμό, τεχνολογική αποπροσωποποίηση του κοινωνικού βίου. Έχει οδηγήσει σε αδιέξοδο όλη την ανθρωπότητα. Είναι ένας πολιτισμός που απαίτησε και απαιτεί πλήρη υποταγή. Η τόσο κουρασμένη σημερινή ανθρωπότητα έχει υποστεί τόσες φθορές και απειλείται από χειρότερα, δεν μπορεί να καταλάβει αυτό που της συμβαίνει και την υπερφαλαγγίζει. Χωρίς τους Έλληνες η Δύση αγνοεί τον Τρόπο της αληθινής σκέψης, της πολιτικής σκέψης : <<Ο κόσμος μας κάνει να σκεφτόμαστε>>. Είναι καιρός ν΄ανοίξουμε τα μάτια και τ΄αυτιά , <<με λογισμό και όνειρο>>,σε κάτι που μας απευθύνει μια κλήση. Ν΄αντισταθομε στα ψέματα του ψευδο-ορθολογισμού, αρνούμενοι τη θανατική καταδίκη της σκέψης- ψυχής με ανοησίες τύπου περί <<αποικιοποίησης του βιόκοσμου>>. Προκειμένου ν΄αμφισβητηθεί η σημερινή υλιστική μεταφυσική χρειάζεται να διαπιστωθεί ότι η σημερινή πραγματικότητα αποτελεί ψευδαίσθηση . Χρειάζεται να καταλάβουμε το γιατί οι άνθρωποι γίνονται λιγότερο ανθρώπινοι. Προέχει να κατανοήσουμε τον δυτικό φόβο απέναντι στο Χάος τόσο της κοσμικής ,όσο και της ανθρώπινης ύπαρξης ,που κατέστησε τη Δύση πολιτικά ανίκανη ,άρα εχθρική απέναντι στην ελληνική παράδοση. Φόβο που κάνει αδιανόητες τις σημασίες του ΚΟΣΜΟΥ—ΛΟΓΟΥ, ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ—ΜΕΤΡΟΥ, ΤΟΥ ΕΜΕΙΣ-ΑΥΤΟΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ, ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ-ΑΥΤΟΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΥ. Προϋπόθεση όμως είναι να απελευθερωθεί η ελληνική νοοτροπία από τον αποκλεισμό, να αναγνωριστεί η οντολογική υπεροχή της, να ξεχωρίσουμε τον ελληνικό ανθρωπισμό από τον, δήθεν ελληνικής καταγωγής ανθρωπισμό της Δύσης. Να αντιπαρατεθεί η σωτηρία της ψυχής στην απώλεια της ψυχής, δηλαδή να παραδεχτούμε ότι το σημερινό άτομο είναι ΜΗ-ΑΝΘΡΩΠΟΣ, αναγκασμένος να ζεί με <<απώλεια ψυχής>>. Να παραδεχτούμε ότι το <<κακό της εποχής>> , ο αληθινός Εαυτός είναι κλεισμένος σε ένα <<κλουβί>> με την κοινωνία <<έξω και ξένο πράγμα>> και με την ψυχή να μην τροφοδοτείται. Μπορεί να ζούμε ως ζώα αλλά δεν υπάρχουμε ως άνθρωποι ΟΤΑΝ Η ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΛΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΨΥΧΙΚΗ ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ, ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΣΚΕΤΗ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΥΝΒΙΩΣΗ. Από άγνοια του ιστορικού και πολιτισμικού παρελθόντος μας, πιστεύουμε στο ψεμα-απάτη ότι η κληρονομιά των προηγούμενων πολιτισμών μπορεί να παραμεριστεί, ότι έχει ημερομηνία λήξης. ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΒΑΡΙΕΣ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΟΥΜΕ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ. Ο ελληνικός Τρόπος, ας το χωνέψουμε καλά ,δεν είναι μια απλή πολιτισμική ιδιαιτερότητα, είναι ο μόνος Τρόπος ΥΠΑΡΞΗΣ ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΠΙΠΕΔΟ ΥΠΑΡΞΗΣ ΤΟΥ ΕΜΕΙΣ. Και τα καταφέρνει επειδή δεν αρνείται το Χάος του Κόσμου και της Ψυχής, ούτε αγνοεί τα ΟΡΙΑ/ΜΕΤΡΑ της Αυτοδημιουργίας που είναι κοινά για τον Κόσμο και την Ψυχή. Σήμερα επιβιώνουμε κακήν κακώς ,αλλά δεν μας επιτρέπουν να ζούμε ως Έλληνες. Μας έχουν στερήσει το δικαίωμα να βιώνουμε τον Βίο μας όπως ξέρουμε και θέλουμε .στο επίπεδο των Κοινών. Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΜΑΣ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΧΑΡΙΣΤΙΚΗ ΒΟΛΗ. Πεθαίνοντας ως Οντολογία ,ας γνωρίζουμε τουλάχιστον από Τι. Και τραβώντας την λογική της αυτογνωσίας ,στα Άκρα, ας <<πουλήσουμε>> την ιδιαιτερότητά μας στο πνεύμα των καιρών. Να βιώσουμε δηλαδή το <<δικαίωμά μας στη διαφορά>>, μαζί με τις παραλίες μας και τ΄άλλα αγαθά της τουριστικής μας βιομηχανίας. Να προσφέρουμε, δηλαδή, τους εαυτούς μας για παρατήρηση ως είδος υπό εξαφάνιση. Να κάνουμε την Πόλη μας και τη χώρα ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ, κάτι σαν campus πανεπιστημιακό, ένα πεδίο επιτόπιας μελέτης της ιδαιτερότητάς μας ,υπό το πρίσμα πολλών ειδικοτήτων. ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ << ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ>> ΩΣ ΤΡΟΠΟΣ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΟΜΕΝΟΙ. Μπροστά στην ολική ανθρώπινη καταστροφή ,είμαστε οι μοναδικοί που γνωρίζουμε την οντολογία της ανθρωπιάς, που είναι η ρωμηοσυνη- ορθοδοξία. Πρέπει να το καταλάβουμε εγκαίρως και ν΄αλλάξουμε πορεία και στόχο.
Τούτα τα λόγια που σας είπα ήταν παιδιά πολλών ανθρώπων ζωντανών και πεθαμένων. Δεν υπάρχει, ούτε υπήρξε ποτέ, άνθρωπος στον κόσμο, ούτε ο Όμηρος, που να μπορεί να γράψει έστω και πέντε γραμμές μόνο με τις ατομικές του δυνάμεις και την ατομική του εμπειρία. Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΦΤΙΑΓΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΛΗΘΟΣ ΖΩΝΤΑΝΩΝ ΚΑΙ ΠΕΘΑΜΈΝΩΝ.
Λουκάς Μπισταράκης