Γράφει ο Στέλιος Γκίνης
Με την υποκρισία κρύβουμε τα ελαττώματά μας και με τη σεμνότητα τα προτερήματά μας.
Η Μεγαρική κοινωνία δεν είναι τώρα τόσο αυστηρή όπως άλλοτε. Έγινε 
αδιάφορη και πιο ανεκτική. Πήγαμε από τη μία άκρη στην άλλη.
Μετά τη μεταπολίτευση μπερδέψαμε τη Δημοκρατία με την… ασυδοσία. Δημοκρατία όμως δεν είναι το πολίτευμα που ο καθένας κάνει ό, τι θέλει, αλλά ό, τι πρέπει. Με αυτά και με αυτά, δεν καταπολεμάμε τα ελαττώματά μας. Και πώς να τα καταπολεμήσουμε, αφού ένας ολόκληρος λαός έχει στο στόμα του τον έπαινο, για όποιον τελικά «καταφέρνει» ν’ αποφεύγει… τις υποχρεώσεις του! Χαιρόμαστε τον πανούργο, δηλαδή τον «καταφερτζή». Μια λέξη, που από έννοια ντροπής, έγινε δυστυχώς έπαινος!
Έχουν και οι λέξεις την ιστορία τους και κάθε φορά δείχνουν τη στάθμη της κοινωνίας, ανάλογα με τη σημασία τους. Έτσι καταντήσαμε να παινεύουμε τον «καπάτσο», τον «ατσίδα».
Οι αρετές του λαού μας τώρα, δεν τις καλλιεργούμε ούτε στο σπίτι ούτε στο σχολείο.
Η πνευματική μας ευστροφία, εκφυλίστηκε σε τυχοδιωκτισμό ή παρέμεινε «εξυπνάδα», όπως την καταλαβαίνουμε τώρα, δηλαδή κατεργαριά, καπατσοσύνη και ατσιδισμό. Όλα αυτά όμως είναι «ηθική»… ευλυγισία δηλαδή ανεξάντλητη πονηριά.
Η μεγαλύτερη απειλή για το μέλλον της πατρίδας μας, δεν είναι ούτε η οικονομική κρίση ούτε η μείωση της παραγωγικότητας, ούτε και οι εξωτερικοί κίνδυνοι. Ο μέγας κίνδυνος είναι αυτή η νοοτροπία και η πρακτική να επαινούμε τον κάθε «ατσίδα» και «καπάτσο».
Πρέπει να πάρουμε πρακτικά μέτρα, όπως:
- Αναβίωση της αξιοκρατίας, παντού.
- Ενίσχυση της ατομικής πρωτοβουλίας με τη θέσπιση και την παροχή γενναίων κινήτρων.
- Σύνδεση της αμοιβής με την παραγωγικότητα.
- Καθιέρωση βραβείων και πριμ παραγωγικότητας.
- Προαγωγή των δημοσίων υπαλλήλων, με κριτήριο την αποδοτικότητά τους.
Η δύναμη της πατρίδας μας υπήρξε ανέκαθεν πνευματική και ηθική. Αξίες και άξιους είχε τούτος ο λαός. Με αξίες μεγαλούργησε και έζησε μέσα στους αιώνες. Σήμερα, μια μια τις χάνει. Παραμένει άβουλος, παγιδευμένος ο λαός μας και υπομονετικός, αλλά ως πότε; Πρέπει να γίνουμε αυτό που ήμασταν κάποτε.
Όπως έγραψε ο Δημ. Καμπούρογλου: «Όλα τα έθνη για να υψωθούν πρέπει να βαδίσουν εμπρός, πλην του ελληνικού, που πρέπει να γυρίσει πίσω».
Η Ιστορία μας επανειλημμένα έχει αποδείξει ότι όσες φορές σηκώθηκε μέσα μας ο γνήσιος Έλληνας, ο λαός μας έκανε θαύματα. Και σήμερα έχουμε ανάγκη το ελληνικό θαύμα. Κι όχι μόνο εμείς.
Να ξαναθυμίσουμε στον Έλληνα «τι είχε, τι έχασε και τι του πρέπει».