Μηδείς φοβείσθω θάνατον. Ηλευθέρωσε γαρ ημάς ο του Σωτήρος θάνατος
ΧΑΡΑΓΜΑ ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΑΣ Ανδρέα Μενιδιάτη – συζύγου Γεωργίου Ιωάννου Καρώνη
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, στον «κατηχητικό του λόγο», διδάσκει ότι ο θάνατος του Χριστού εξαφάνισε τον θάνατο και τον Άδη, ελευθερώνοντας τους νεκρούς.
Υπογραμμίζει ότι η Ανάσταση του Χριστού αποτελεί το πρότυπον για την Ανάσταση όλων των κεκοιμημένων, δίνοντας την ελπίδα της αιώνιας ζωής σε όλους τους πιστούς.
- Ο θάνατος του Σωτήρα κατήργησε την εξουσία του θανάτου και του Άδη, οι οποίοι πικράθηκαν και νικήθηκαν από την Ανάσταση του Χριστού.
- Η ανάσταση του Χριστού είναι το πρότυπο για την κατάσταση των κεκοιμημένων, παρέχοντας την υπόσχεση ότι κανένας νεκρός δεν θα παραμείνει στον τάφο.
Ιδού το πλήρες απόσπασμα από τον «κατηχητικό λόγο» του Ιωάννου του Χρυσοστόμου, που διαβάζεται στην Θεία Λειτουργία της Κυριακής του Πάσχα.
«…Μηδείς φοβείσθω θάνατον· ηλευθέρωσε γαρ ημάς ο του Σωτήρος θάνατος. Έσβεσεν αυτόν, υπ’ αυτού κατεχόμενος. Εσκύλευσε τον άδην ο κατελθών εις τον άδην. Επίκρανεν αυτόν, γευσάμενον της σαρκός αυτού. Και τούτο προλαβών Ησαΐας εβόησεν· ο άδης φησίν, επικράνθη, συναντήσας σοι κάτω.
Επικράνθη· και γαρ κατηργήθη. Επικράνθη· και γαρ ενεπαίχθη. Επικράνθη· και γαρ ενεκρώθη. Επικράνθη· και γαρ καθηρέθη. Επικράνθη· και γαρ εδεσμεύθη. Έλαβε σώμα και Θεώ περιέτυχεν. Έλαβε γήν και συνήντησεν ουρανώ. Έλαβεν όπερ έβλεπε και πέπτωκεν όθεν ουκ έβλεπε. Πού σου, θάνατε, το κέντρον; Πού σου, άδη, το νίκος;
Ανέστη Χριστός και σύ καταβέβλησαι. Ανέστη Χριστός και πεπτώκασι δαίμονες. Ανέστη Χριστός και χαίρουσιν άγγελοι. Ανέστη Χριστός, και ζωή πολιτεύεται. Ανέστη Χριστός και νεκρός ουδείς επί μνήματος. Χριστός γαρ εγερθείς εκ νεκρών, απαρχή των κεκοιμημένων εγένετο. Αυτώ η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.»
Και σε νεοελληνική απόδοση:
«Κανένας ας μη φοβάται τον θάνατο, γιατί ο θάνατος του Σωτήρα μας, μας ελευθέρωσε από το θάνατο και τη φθορά. Γιατί και αν ο Σωτήρας μας κρατήθηκε από τον θάνατο, τελικά τον εξαφάνισε.
Ο Κύριος μας που κατέβηκε στον άδη άρπαξε και ανέστησε μαζί Του όσους κρατούσε ο άδης.
Ο Κύριος πίκρανε τον άδη, όταν εκείνος ο παμφάγος Τον κατάπιε. Και αυτό ήταν που προβλέποντας τα παλιά ο προφήτης Ησαΐας είχε βροντοφωνήσει: Χριστέ μου, όταν ο άδης εκεί κάτω στο σκοτάδι σε συνάντησε, πικράνθηκε. Και πολύ σωστά πικράνθηκε για από τότε καταργήθηκε.
Πικράνθηκε γιατί ξεγελάστηκε – Πικράνθηκε γιατί θανατώθηκε. Πικράνθηκε γιατί έχασε πια την εξουσία του – Πικράνθηκε γιατί ο ίδιος υποδουλώθηκε. Έλαβε (ο Άδης) ένα σώμα και του έτυχε να είναι ο Θεός. Έλαβε (ο Άδης) γη και συνάντησε ουρανό. Έλαβε (ο Άδης) αυτό που έβλεπε και έπεσε από εκεί που δεν έβλεπε.
Πού είναι λοιπόν άδη η νίκη σου;
Αναστήθηκε ο Χριστός και έχεις πια κατανικηθεί.
Αναστήθηκε ο Χριστός και οι δαίμονες έχουν στα βάραθρα της απώλειας γκρεμισθεί.
Αναστήθηκε ο Χριστός και χαίρουν οι Άγγελοι.
Αναστήθηκε ο Χριστός και η ζωή παντού βασιλεύει.
Αναστήθηκε ο Χριστός και δεν θα μείνει πια νεκρός στο μνήμα. Γιατί με την Ανάσταση Του ο Χριστός έγινε η αρχή της αναστάσεως όσων έχουν κοιμηθεί. Σε αυτόν ανήκει η δόξα και η εξουσία στους απέραντους αιώνες. Αμήν.»
Ταπεινό επιστέγασμα
Η φίλτατη μας ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΑ Μενιδιάτη του Ανδρέα και της Μαρίας, που ήδη οδεύει στην αιωνιότητα, πορεύθηκε βίο αρετής, όπως τον χάραξαν οι ευσεβείς γονείς της.
Η ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΑ κατά την παιδική της και εφηβική της ηλικία συνδέθηκε με τον σύνδεσμο της φιλίας με τις θυγατέρες μου και ως εκ τούτου ο πνευματικός μου σύνδεσμος μαζί της υπήρξε θεμελιακός.
Βαθύτατα συγκινημένος την αποχαιρετώ σήμερα προσευχόμενος ο Κύριος μας και Θεός μας να την κατατάξει στη χώρα της αιωνιότητας, όπου δεν υπάρχει θλίψη ή στεναγμός αλλά ζωή ατελεύτητος.
Το δε άπειρον έλεος του τριαδικού Θεού να χαριτώνει τον σύζυγο της, τα παιδιά της, τους γονείς της, τα πεθερικά της, τις αδελφές της, τα ανίψια της, τους προσφιλείς της για να μετριάσει την θλίψη τους.
Φίλτατη μου Αικατερίνα, Αιωνία η Μνήμη σου.
Χρυσόστομος Δ. Σύρκος