Θα ήθελα να καταθέσω την προσωπική μου μαρτυρία για την Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ. Πριν 20 σχεδόν χρόνια ήμουνα πρόεδρος στην Δημοτική Βιβλιοθήκη Μεγάρων. Είπαμε να καλέσουμε την κ.Αρβελέρ να μιλήσει στο τόπο μας.
Σιγά μην έρθει, σκέφτηκαν κάποιοι.
Το τολμήσαμε! Βρήκαμε το τηλέφωνο της, και μέσω του Δημάρχου Χρυσόστομου Σύρκου, κάναμε επικοινωνία. Ήταν στο Παρίσι!!! Σιγά να μην ερχόταν από το Παρίσι!!! Κι όμως ήρθε.
Ζήτησε να αναλάβουμε μόνον το κόστος της μεταφοράς…
Ορίσθηκε η ομιλία στο κέντρο “Le Mirage”, μια αίθουσα 600 ατόμων, μαζί με τους όρθίους. Η ομιλία έγινε τον Φεβρουάριο του 2026 με θέμα: Βυζάντιο, η πρώτη Ευρωπαϊκή αυτοκρατορία. Μετά το πέρας της ομιλίας ο Δήμαρχος κ. Χρυσόστομος Σύρκος της απένειμε ΤΙΜΗΣ ΕΝΕΚΕΝ το αργυρό μετάλλιο της πόλης των Μεγάρων.
Ο καιρός μας πήγε κόντρα. Καραρακτώδης βροχή. Η αίθουσα ήταν κατάμεστη, γεμάτη ορθίους και ο κόσμος δεν μπορούσε να χωρέσει κι έφευγε με κατεβασμένο το κεφάλι και με καταρακτώδη βροχή. Θυμάμαι, την κρατούσα να ανέβει τα λίγα σκαλοπάτια. Είχε πρόβλημα με το ισχίο. Μετά, έβαλε το ένα χέρι πίσω, ακούμπησε το τραπέζι και μίλαγε με τέτοια θέρμη σαν να ήταν έφηβος. Δεν μιλούσε ακαδημαϊκά, αλλά η εικόνα της θύμιζε ένα “μαγκάκι”με παντελόνι, που ήταν κινητή βιβλιοθήκη. Μιλούσε, όπως ένοιωθε, με την ψυχή της.Όλοι είμαστε καρφωμένοι στο στόμα της.
Ήταν η μεγαλύτερη συγκέντρωση που έγινε στα Μέγαρα σε ομιλία ενός ανθρώπου του πνεύματος και του Πολιτισμού. Σας παραθέτω ορισμένα αποσπάσματα, πως, έβλεπε την ζωή η Αρβελέρ.
” Η παιδεία μας έχει αποτύχει διότι όλοι μιλάνε στα παιδιά για επιτυχία. Κανένας δεν σκέφτηκε να τους μιλήσει ανοιχτά και ξεκάθαρα για Ευτυχία.
Στην καριέρα μου μεγάλο ρόλο έπαιξε η τύχη.
Την έδρα στην Σορβόννη την πήρα πάλι από τύχη, γιατί ήμουν η μόνη από όλους τους άλλους υποψήφιους που είχα προλάβει να δημοσιεύσω την διπλωματική μου!
Στο Αρχαιολογικό, πάω να δω τις συμφοιτήτριες μου και πέφτω πάνω σε όλη την αριστοκρατία της Αθήνας. Μου λέει, λοιπόν, μια μέρα ο Οικονόμου, ο καθηγητής της Κλασικής Αρχαιολογίας: «Βρε Γλύκατζη, ετούτες εδώ όλες δεν έχουν ανάγκη να δουλέψουν, εσύ τι θα κάνεις στην ζωή σου;». «Ακούστε, εγώ κάνω πάντα αυτό που θέλω πολύ, μόνο έτσι χορταίνει η ψυχή, το στομάχι κάτι θα βρεις να το γεμίσεις, μπορώ να πουλώ ακόμα και λεμόνια στους δρόμους».
Το πιο δεσμευτικό στις ανθρώπινες συναναστροφές είναι η ιδεολογία, να μην μιλάς παρά μόνο σε μια ορισμένη ομάδα ανθρώπων. Εμένα δεν με ενδιαφέρει η ιδεολογία, αλλά οι άνθρωποι.
Φίλος μου δεν είναι αυτός που πιστεύει στις ίδιες λύσεις με μένα, αλλά αυτός που είναι σωστός άνθρωπος. Η καλοσύνη είναι μίμηση Θεού. Όσοι κρύβουν τα χρόνια τους, χάνουν μαζί και τις αναμνήσεις.
Στην Γαλλία, ο υλικά πλούσιος δεν θεωρείται αστός, η αστική τάξη είναι παιδεία!
Μάθαμε να είμαστε πάντα ραγιάδες κάποιου. Αν ξέραμε καλά την ιστορία μας, θα είχαμε διαγράψει πολλούς υποτιθέμενους «ήρωες» και θα αλλάζαμε πολλά ονόματα δρόμων και πλατειών που φέρουν τα ονόματά τους.
Όταν ο Έλληνας πάει στην Ευρώπη ουσιαστικά πάει στο σπίτι του, αν θεωρήσουμε «εξωτερικό» την Ευρώπη σημαίνει πως είμαστε ακόμα «Ανατολή».
Η Παιδεία μας έχει αποτύχει γιατί στα παιδιά μιλάνε όλοι από την αρχή για επιτυχία, κανείς δεν τους μιλάει για ευτυχία >>.
Κώστας Χατζηδημητρίου