Γράφει ο Στέλιος Γκίνης
Δεν υπάρχει πιο δυστυχισμένο πλάσμα, από εκείνο που δεν το αγαπάει κανένας! Όλοι έχουμε ανάγκη από αγάπη, αλλά δεν αγοράζεται.
Για να πάρεις αγάπη, πρέπει να αγαπήσεις κι εσύ. Όμως για να αγαπήσεις ειλικρινά θα πρέπει να περιορίσεις τον εγωισμό σου. Είναι ελάττωμα ο εγωισμός και πολλοί τον μπερδεύουν με την υπερηφάνεια, που είναι προτέρημα. Ο εγωισμός «φουσκώνει» τους ανόητους, όπως ο αέρας τα μπαλόνια και «αεροβατούν», γι’ αυτό πιστεύουν ότι δεν… έχουν ανάγκη κανέναν. Όμως αν βρεθούν σε δύσκολη θέση, τότε θα διαπιστώσουν ότι δεν έχουν κανένα να τους συμπαρασταθεί!
Στην κοινωνία που ζούμε θα πρέπει να δεχόμαστε με σωφροσύνη τις συμπεριφορές, αλλά και την κριτική των συμπολιτών, γιατί κανένας δε μένει στο απυρόβλητο της κριτικής και γιατί όλοι έχουν κρίση και γλώσσα. Για να γίνουμε καλύτεροι, είναι σωστό να υπάρχει κριτική για όλους τους πολίτες, αλλά όχι άδικη και συκοφαντική.
Όλοι οι άνθρωποι είμαστε ΙΣΟΙ, αλλά όχι ΙΔΙΟΙ. Έχουμε όλοι δικαιώματα και είμαστε ίσοι απέναντι στους νόμους. Διαφέρουμε όμως σε πολλά. Όχι μόνο στην εξυπνάδα και στην ομορφιά, αλλά και στον χαρακτήρα. Διαφέρουμε επίσης και στις προτιμήσεις. Δεν αρέσουν σε όλους τα ίδια πράγματα. Και ευτυχώς! Για σκεφτείτε να άρεσαν στους άνδρες οι κοντές μόνο γυναίκες. Οι ψηλές θα έμεναν στο ράφι. Δεν είμαστε λοιπόν ίδιοι οι άνθρωποι. Σε άλλους αρέσει το ρεμπέτικο τραγούδι και σε άλλους προκαλεί απέχθεια. Σε άλλους αρέσει πολύ ένα φαγητό και άλλοι δε θέλουν ούτε να το δουν στα μάτια τους.
Ανάλογα λοιπόν με τα γούστα μας και τη λογική, κρίνουμε πράγματα και πρόσωπα. Η καλή κριτική συνήθως για κάποιον τεχνίτη που μας ικανοποίησε με τη δουλειά του, είναι χρήσιμη και κάνει τον τεχνίτη αυτόν καλύτερο, γιατί ο έπαινος κάνει τον καλό καλύτερο και τον κακό χειρότερο! Η καλόπιστη λοιπόν κριτική είναι και ωφέλιμη, γιατί μας κάνει να διορθώνουμε τα λάθη μας.
Το κουτσομπολιό, όταν είναι αθώο και έχει σαν στόχο μέσα σε μια συντροφιά να γελάσουν και να πειράξουν ο ένας τον άλλον, είναι καλοδεχούμενο. Το κουτσομπολιό όμως της «κακιάς γειτόνισσας», όπως το λένε, είναι σαν το δηλητήριο και σκοτώνει, σπιλώνει υπολήψεις. Από φθόνο συνήθως ή από κακία, κάποιοι άνθρωποι μεταφέρουν πληροφορίες ανακριβείς ή παραποιημένες, για να βλάψουν τη φήμη και την προσωπικότητα άλλων συμπολιτών. Είναι απαράδεκτοι αυτοί οι άνθρωποι. Με εμπιστευτικό τρόπο διαδίδουν κακογλωσσιές και ψεύτικες κατηγορίες, για τους άλλους.
«Μη με μαρτυρήσεις» ή «μην πεις ότι έγω σ’ το είπα». Με αυτά τα λόγια συνήθως αρχίζουν το κουτσομπολιό τους. Το σωστό είναι άμα παρατηρήσεις κάτι «στραβό» στη συμπεριφορά κάποιου δικού σου ανθρώπου, αντί να το συζητήσεις με άλλους, πες το στον ίδιο. Όχι όμως μπροστά σε άλλους, γιατί θα τον προσβάλλεις. Οι κριτικές οι καλόπιστες είναι λοιπόν καλοδεχούμενες και απαράδεκτα τα κουτσομπολιά.