Κάτι δικά μου

Γιατί όπου γιορτή και τα φαγητά σωροί;

Αποκρεύουμε, τρώμε.

Γαλόπιτες, σούβλες, αρνιά, κοκορέτσια, σουβλιστά.

Πίνουμε.

Κρασιά, μπύρες, αλκοόλ, ουίσκια.

Έρχεται η Καθαρά Δευτέρα, τρώμε.

Νηστεύουμε.

Τρώμε καλαμαράκια, λαγάνες, τηγανιτά διάφορα ψαρικά.

Πίνουμε ούζο.

Έρχεται η Μεγάλη Εβδομάδα.

Τρώμε νηστίσιμα, πίνουμε ούζα.

Νηστεύουμε.

Έρχεται το Πάσχα.

Το απόλυτο φαγοπότι κι η γιορτή της χοληστερίνης.

Παρατηρείται δε το φαινόμενο, μετά από Χριστούγεννα και Πάσχα, να βγαίνουν προσφορές σε γυμναστήρια, αθλητικά είδη, ροφήματα, πώς θα χάσετε 10 κιλά σε 2 ώρες, κλπ.

Γιατί όμως πρέπει-και νομίζω όχι μόνο οι ελληνικές-οι γιορτές να στιγματίζονται από κατοχικά σύνδρομα;

Ναι, να γιορτάσουμε, αλλά να σκεφτούμε ότι γιορτή είναι διασκέδαση, συναναστροφή με τον άλλο, ούτε ο πόλεμος του αρνιού, ούτε η μάχη με νικητή τον μεγαλύτερο πότη.

Η επικοινωνία που χάνεται παρά τα πολλά πια γρήγορα κανάλια της, η συνάντηση γύρω από τη φωτιά με την αφορμή της αποκριάς είναι αυτή που μετράει.

Καλές απόκριες.

 

κάτι δικά της γράφει η Αλέκα Σταματιάδη[clear]

 

alekasm

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

“Επενδυτικός προορισμός” μπιρ παρά

Aleka Stamatiadi

Τι είναι πια αυτός ο Αλέξης;

2015: όλα τούμπα και οι καλές ειδήσεις

Aleka Stamatiadi