Γράφει ο Στέλιος Γκίνης
Στα παλιά χρόνια υπήρχε σεβασμός. Ο λόγος του πατέρα, του δασκάλου και γενικότερα των μεγαλυτέρων στην ηλικία ήταν σεβαστός κι έλεγαν: «Βασιλική διαταγή και τα σκυλιά δεμένα». Η θέληση και η απόφαση του πατέρα, η δική του κρίση για τα παιδιά του ήταν νόμος! Του δασκάλου η γνώση ισοδυναμούσε με «Θεού λόγου και σοφίαν».
Όλα αυτά όμως ήσαν υπερβολικά και κατάλοιπα του δόγματος περί «ελέω Θεού» εξουσίας.
Στην Ρωμαϊκή περίοδο, ο πατέρας είχε δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στα μέλη της οικογένειάς του, ήταν ο pater familias! Επίσης η γνώση ήταν αποκλειστικό προνόμιο των μεγαλύτερων και των ολίγων, καθώς και η οικονομική δύναμη. Αυτά όμως ήσαν παράλογα και άδικα.
Σήμερα αυτές οι υπερβολές δεν υπάρχουν, αλλά πήγαμε στην άλλη άκρη. Κανονικά θα πρέπει ο διδάσκων να κρίνεται και να αξιολογείται, ο ηγέτης να ελέγχεται και οι γονείς θα πρέπει να δείχνουν άξιοι της αποστολής τους.
Η αντίληψη, πως έτσι και κατόρθωσες να «φτάσεις» σε ένα αξίωμα, δεν έχεις πια τίποτα να γνοιαστείς, ανήκει στην ιστορία. Τώρα θα πρέπει ο κάθε ενδιαφερόμενος να ξέρει ότι το δύσκολο δεν είναι να ανέβεις σε αξίωμα, αλλά να σταθείς. Δηλαδή η συμπεριφορά σου και μόνο αυτή, θα σε στηρίζει και όχι το αξίωμα.
Σήμερα ο σεβασμός είναι άγραφος νόμος και μια πραξη αναγκαία, για την ισορροπία της ζωής και δεν είναι μόνο προνόμιο του αξιώματος. Τίποτα δεν είναι δεδομένο και κατοχυρωμένο. Καμία αυθεντία δεν αναγνωρίζεται σήμερα. Όλοι και όλα είναι υποχρεωμένα να αποδείξουν την αξιοπιστία τους. Η κάθε αυθεντία και υπεροχή δεν μπορεί να σταθεί, σαν κάτι το δεδομένο, αλλά θα πρέπει να έχει και πειστήρια.
Οι εξουσίες ασκούνται σύμφωνα με τον νόμο υπέρ των πολιτών και οι αποφάσεις των εξουσιών ελέγχονται και ακυρώνονται από τα Δικαστήρια. Αυτό απαιτεί η Δημοκρατία.
Ο Δάσκαλος δεν αντλεί πλέον το κύρος του λόγω της θέσης του, αλλά το κερδίζει με τις γνώσεις του, την παιδεία του και την απόδοσή του.
Ακόμη και ο γονιός απολαμβάνει το σεβασμό και την αγάπη των παιδιών του, μόνο με την έμπρακτη αγάπη του προς τα παιδιά, τη σωφροσύνη και το παράδειγμά του.
Ο κόσμος σήμερα είναι «κουμπωμένος» με τόσα που βλέπει και ακούει κάθε μέρα στην τηλεόραση.
Η παραβατικότητα γύρω μας έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Κλοπές, απάτες και σκάνδαλα, πάσης φύσεως! Πώς να μη ζητάει ο κάθε πολίτης αποδείξεις και εγγυήσεις; Πώς να εμπιστευθεί τον κάθε αξιωματούχο με τόσα που ακούει και βλέπει κάθε μέρα στην TV; Δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά. Αυτό ξέρει, γι’ αυτό και δεν έχει εμπιστοσύνη σε κανένα. Αυτό βέβαια είναι άδικο, αλλά δικαιολογημένο, δυστυχώς.