Κάθε εβδομάδα μια συνάντηση με τα διηγήματα της Μαρίας Τζέη από το βιβλίο της «Το Ασέληνον Όρος»
Ο μεγάλος καθρέφτης
Κάποιες φορές δεν της αρέσει τίποτα και ένα αίσθημα απαισιοδοξίας και ματαιότητας στριφογυρίζουν στο μυαλό της όσο μεγαλώνει.
Δεν θέλει βαριές συζητήσεις και πολύπλοκες αναλύσεις, ούτε καν δύσκολες ή στενόχωρες κινηματογραφικές ταινίες. Δεν συχνάζει σε πολιτιστικά στέκια τον τελευταίο καιρό, ούτε και πολυδιαβάζει.
Όλα κινούνται γύρω από το σπίτι και την οικογένειά της αν και κάποιες φορές την κουράζει και αυτό.
Όλα ένα «ίσως» χωρίς καμία βεβαιότητα, χωρίς να παίρνει όρκο γι’ αυτά που νιώθει, γι’ αυτά που της συμβαίνουν ή εκείνα που της αρέσουν περισσότερο και θα ήθελε να τα ζήσει.
Τον τελευταίο καιρό, κάνει τελείως διαφορετικά πράγματα από εκείνα που έκανε μέχρι χθες.
Ασχολείται μανιωδώς με τις δουλειές του σπιτιού σε βαθμό απίστευτο για τις μέχρι τώρα συνήθειές της.
Ξυπνάει το πρωί και το πρώτο της ψυχαναγκαστικό μέλημα, είναι να στρώσει το κρεβάτι, να καθαρίσει το νεροχύτη, να ισιώσει τον καναπέ βάζοντας τα μαξιλάρια στη θέση τους με στρατιωτική πειθαρχία. Τακτοποιεί τα ρούχα στις κρεμάστρες και στη ντουλάπα, ρίχνει ματιές σε όλο το σπίτι επαναφέροντας την τάξη παντού… βάζει πλυντήριο όταν χρειάζεται και στη συνέχεια πηγαίνει στο μπάνιο.
Εκεί, περιποιείται με κάθε λεπτομέρεια το πρόσωπο και το σώμα της… ντύνεται με επιμελημένη ατημελησία, ανοίγει την εξώπορτα και φεύγει. «Φεύγει για να φύγει» τις περισσότερες φορές, χωρίς να έχει κάτι συγκεκριμένο ή απαραίτητο για να κάνει.
Δεν της αρέσει να λέει πολλά, βαριέται τους ανθρώπους που μιλάνε πολύ… έχει γίνει πιο μοναχική και αρκετά εσωστρεφής.
Δεν είναι τόσο επιεικής με τον κόσμο όσο συνήθιζε να είναι και βρίσκει πολλά ψεγάδια στους φίλους της που παλαιότερα τα εύρισκε όλα τέλεια.
«Τι πολυλογία κι αυτή… Βγήκαμε χθες βράδυ και κουβέντα δεν πρόλαβα να πω. Τι με ενδιαφέρουν αυτές οι λεπτομέρειες που μας περιγράφει η Βάσω… Τη ρωτάς τι κάνει και σου λέει την ιστορία της ζωής της από τη γέννησή της μέχρι σήμερα και γιατί η κόρη της δεν έφαγε τις γεμιστές τομάτες που παλαιότερα της άρεσαν, επειδή μια φορά βρήκε μια τρίχα στο πιάτο ενός εστιατορίου και από τότε σταμάτησε να τις τρώει, όμως είναι υγιεινό φαγητό και κακώς που δεν έχει ξεπεράσει ακόμα την κακή εμπειρία του εστιατορίου».
Κι αν τολμήσεις να την ξαναρωτήσεις από ευγένεια «πώς πάει η μικρότερη κόρη σου στη δουλειά», τότε καλό θα είναι να ανοίξεις την τσάντα σου και να πιείς το ηρεμιστικό που το κουβαλάς πάντα μαζί σου για ώρα ανάγκης.
Γιατί μιλάνε τόσο πολύ κάποιοι άνθρωποι;
Δεν καταλαβαίνουν πως είναι κουραστικό και εγωιστικό να μονοπωλούν τη συζήτηση;
Νομίζουν άραγε πως είναι εξυπνότεροι ή πως γνωρίζουν περισσότερα πράγματα που θέλουν να τα πουν για να εντυπωσιάσουν;
Ίσως να κρύβεται και κάποιο κόμπλεξ πίσω από αυτήν την ακατάσχετη πολυλογία τους.
Όμως δεν θυμώνει εύκολα η Μαρίνα… Ξέρει να ελέγχει τις σχέσεις της και να κρατάει ισορροπίες. Ούτε και έχει απαιτήσεις από κανέναν, πέρα από τον εαυτό της που είναι αυστηρή και απόλυτη μαζί του, χωρίς να του χαρίζει ή να του συγχωρεί λάθη ή παραλείψεις.
Τους τελευταίους μήνες της αρέσουν οι χειρωνακτικές εργασίες πολύ περισσότερο, από το να κάθεται στο γραφείο της και να ασχολείται με τα Λογιστικά, δουλειά που κάνει σαράντα χρόνια τώρα.
Προχθές καθάρισε τα τέσσερα λούκια της βεράντας… άνοιξε τα σιφώνια και έβγαλε τα χώματα και όλα τα φυλλαράκια που είχαν τρυπώσει μέσα, εμπόδιο για τα νερά της βροχής που θα έλθουν τώρα το φθινόπωρο και το χειμώνα.
Τελευταία βλέπει όνειρα στον ύπνο της, άλλοτε ευχάριστα κι άλλοτε στενόχωρα, όμως προτιμάει να ονειρεύεται ξύπνια για να μπορεί να οδηγεί τα όνειρά της σε ασφαλές και ηλιόλουστο λιμάνι, γιατί τα όνειρα της νύχτας είναι άγρια και κάποιες φορές ξυπνάει χαμένη και ταραγμένη.
Ήρθε κι αυτή η γυναικολογική επέμβαση και μου φαίνεται πως την τάραξε πολύ… έξι φάρμακα πήρε σήμερα Κυριακάτικα και σηκώθηκε τρικυμία στο στομάχι της.
Κάθεται στον κήπο σε δυο πολυθρόνες, μια για το κορμί κι άλλη μια για τα πόδια της.
Την πονάει και το μεγάλο δάχτυλο του αριστερού ποδιού… Εκεί, λέει, απολήγουν τα νεύρα του πέμπτου οσφυϊκού σπονδύλου.
«Παραμεγάλωσες κυρά μου» της τραγουδούν με αυθάδεια τα περιστέρια που πετάνε απέναντι.
«Γιατί αρνείσαι να συμφιλιωθείς με την πραγματικότητα;»
«Αυτό φταίει. Προσπάθησε να δεις κατάματα τη ζωή και μην παίζεις κρυφτούλι με το χρόνο… Είσαι τυχερή, μη γίνεσαι αχάριστη τώρα… Νιώσε αυτό που ένιωθες πάντα… ευγνωμοσύνη στη ζωή για όλα τα καλά που σου προσφέρει και διώξε μακριά τη θλίψη που σ’ έχει κυριεύσει αυτή την περίοδο, επειδή δεν μπορείς να κάνεις όσα έκανες στα σαράντα σου».
Την επόμενη μέρα πλησίασε δειλά-δειλά το μεγάλο καθρέφτη που βρίσκεται σε μια γωνιά της τραπεζαρίας, κοίταξε το πρόσωπό της μέσα και ξεκίνησε μαζί του μια κουβέντα ήρεμη και χαλαρή χωρίς αναστολές, προκαταλήψεις και κρατούμενα.
«Κάποτε με αγαπούσες περισσότερο γιατί ήμουνα πιο όμορφη, χωρίς ρυτίδες και μαύρους κύκλους γύρω από τα μάτια… Τα μαλλιά μου ήταν πιο πλούσια και δε χρειαζόταν να τα βάφω για να κρύβω τις άσπρες τρίχες… Τα μάτια μου ήταν λαμπερά και η ματιά μου σπινθηροβόλα και ελκυστική… Μιλούσα και γελούσα χωρίς λόγο, θυμάσαι που σ’ έκανα και σένα να γελάς με το τίποτα;»
«Καλώς την… Καιρό είχεες να’ ρθεις να κουβεντιάσουμε οι δυό μας. Δε με νοιάζει που μεγάλωσες κι ασπρίσαν τα μαλλιά σου. Σε ξέρω έτσι όπως μου λες, πολλά χρόνια… καιρός τώρα να σε γνωρίσω κι αλλιώς αν και νομίζω πως θα μου αρέσεις περισσότερο τώρα γιατί ωρίμασες και βλέπεις πιο σωστά τη ζωή και τους ανθρώπους. Εξ άλλου τώρα κάνεις πράγματα που μου αρέσουν περισσότερο αλλά πρέπει να μάθεις ακόμα ένα πράγμα που δεν το ξέρεις καλά.
Άκου λοιπόν προσεκτικά. Πρέπει να μάθεις πρώτα να ικανοποιείς τις δικές σου ανάγκες και τις προσωπικές σου επιθυμίες γιατί αυτό κάνουν όλοι και πάψε να σκορπίζεσαι και να σπαταλιέσαι για τον καθένα χωριστά. Πρέπει να μάθεις να αντιδράς σε ό,τι δεν σου αρέσει και να φροντίζεις την ψυχούλα της Μαρίνας και της Μαρινούλας πάνω απ’ όλα και όλους».
Της άρεσε αυτή η κουβέντα που είχε με τον εαυτό της, το συνηθίζει άλλωστε αυτό το είδος της ψυχανάλυσης που καταλήγει σε αυτοθεραπεία, όμως δεν ξέρει αν θα τα καταφέρει όλα, γιατί ο άνθρωπος δε γεννιέται άγραφος πίνακας αλλά κουβαλάει μαζί του μια βιοψυχολογική πλάκα που καθορίζει την πορεία της ζωής του.