Κάθε εβδομάδα μια συνάντηση με τα διηγήματα της Μαρίας Τζέη από το βιβλίο της «Το Ασέληνον Όρος»
Μουσικές οπτασίες
Ήταν κάποτε ένα κασετόφωνο ακουμπισμένο πάνω σ’ ένα μικρό τραπεζάκι στην άκρη του διαδρόμου, σχεδόν ξεχασμένο από όλους στο σπίτι, γιατί τώρα έχουν αγοράσει ένα ολοκαίνουργιο στερεοφωνικό που καμαρώνει στη μέση του σαλονιού και προκαλεί ζήλεια στο μικρό κασετόφωνο που νιώθει μοναξιά και παράπονο γιατί κανένας από τους κατοίκους του σπιτιού δεν το αναζητάει πλέον και μοναδική του παρέα είναι οι σκονισμένες κασέτες που βρίσκονται παραδίπλα του, άχρηστες κι αυτές.
Θυμάται τα γλέντια και τους χορούς στη μεγάλη σάλα και σκέφτεται πόσο χρήσιμο και απαραίτητο ήταν τότε σ’ εκείνη την οικογένεια που σήμερα το ’χει παραπεταμένο και ξεχασμένο. Θυμάται τη νεαρή κοπέλα της οικογένειας που έβαζε και ξανάβαζε την ίδια κασέτα τραγουδώντας και χορεύοντας ελκυστικά, ενώ χάιδευε με τις άκρες των δακτύλων της τα πλήκτρα του, για να ακούσει ξανά και ξανά εκείνο το τραγούδι που μιλούσε γι’ αγάπες καλοκαιρινές που τις έσβησε η πρώτη δροσιά του φθινοπώρου.
Είναι Αιγυπτιώτες οι κάτοικοι αυτού του σπιτιού, δηλαδή Έλληνες της Αιγύπτου, η άρχουσα τάξη εκεί από την αρχαιότητα και συνέχισε έτσι και στη Βυζαντινή και στη Ρωμαϊκή περίοδο. Ήταν οι τραπεζίτες, οι βιομήχανοι, οι έμποροι αλλά και οι υπάλληλοι ανώτατης εκπαίδευσης.
Οι δικοί μας Αιγυπτιώτες εδώ στην οικογένεια, είναι άνθρωποι προκομένοι, φιλοπρόοδοι με ευγενικούς τρόπους, καλοσυνάτοι και αξιαγάπητοι σε όλη τη γειτονιά.
Ο πατέρας έχει φύγει από τη ζωή και η μητέρα μια αριστοκρατική φυσιογνωμία που παίζει βιολί και μιλάει δυο ξένες γλώσσες, σπάνιο για την ηλικία της. Η μοναχοκόρη τους σπουδάζει Κοινωνιολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και ο μεγαλύτερος αδελφός, έχει τελειώσει το Οικονομικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας, εργάζεται σε μια Ναυτιλιακή εταιρεία στον Πειραιά και παίρνει καλά λεφτά, απ’ ό,τι λέει η μητέρα τους.
Σ ένα δρόμο πιο κάτω υπάρχει ένα παλιό καφενείο όπου συχνάζουν κυρίως ηλικιωμένοι. Πίνουν καθημερινά το καφεδάκι τους κουβεντιάζοντας και αναπολώντας τις ομορφιές της νιότης τους, άλλοτε μιλάνε πολιτικά φωνάζοντας και διαφωνώντας με την κυβέρνηση και άλλοτε γελάνε με τα «καμώματα» ενός πελάτη, του Βασίλη, που αφού πιεί δυο τρία ουζάκια, πλησιάζει το Τζουκ Μποξ που υπάρχει στη γωνιά, ρίχνει ένα κέρμα, αγκαλιάζει το μηχάνημα και σιγοτραγουδάει χορεύοντας στο ρυθμό της μουσικής.
Αχ αυτό το Τζουκ Μποξ, πόσες ιστορίες προδομένης αγάπης έχει εκεί μέσα στα δισκάκια του… πόσες εικόνες, έρωτες, υποσχέσεις, απογοητεύσεις και χαρές, μέσα σ’ αυτό το γυαλιστερό, ψηλό, διαφανές, πλαστικό σώμα του.
Ο καφετζής που όλα τα μαθαίνει, σαν τον περιπτερά της γειτονιάς που γνωρίζει ακόμα και ποια εφημερίδα διάβαζε ο παππούς μου, έλεγε τις προάλλες πως εκείνος ο άντρας που αγκαλιάζει το τζουκ μποξ ήταν πολύ καλός μουσικός στα νιάτα του κι έπαιζε μπουζούκι σε νυχτερινά κέντρα. Ολάκερη η Αθήνα της νύχτας πήγαινε στο καπηλειό του Βασίλη για να τον ακούσουν να παίζει μπουζούκι και να τραγουδάει. Όμως η ζωή του, ήρθε τα πάνω κάτω όταν έπεσε στο αλκοόλ. Έκλεισε το μαγαζί του γιατί δε μπορούσε πια να δουλέψει, τον εγκατέλειψε η γυναίκα του κι από τότε τον συντηρούν οι παλιοί μουσικοί συνάδελφοί του από τα νυχτάδικα.
Στόμα με στόμα, η ιστορία του μουσικού έφτασε και στ’ αυτιά της Μαρίνας που συγκινήθηκε και σκέφτεται με ποιο τρόπο θα μπορούσε να τον βοηθήσει. Θυμήθηκε εκείνο το παρατημένο κασετόφωνο στο σπίτι των Αιγυπτιωτών γειτόνων της και χωρίς δεύτερη σκέψη, χτύπησε την πόρτα τους που την άνοιξε η φοιτήτρια κόρη τους, της περιέγραψε τη ζωή του Βασίλη και τη δυστυχία του σήμερα και στο τέλος την παρακάλεσε να του χαρίσουν το παλιό τους κασετόφωνο για να του δώσουν χαρά και ίσως ξυπνήσει και κάποια κρυφή επιθυμία για τη μουσική που αγαπούσε, πριν πέσει στο αλκοόλ.
Η κοπέλα συγκινήθηκε με το ενδιαφέρον της Μαρίνας και αποφάσισαν να τον επισκεφτούν την επόμενη μέρα και να του χαρίσουν το κασετόφωνο.
Τα δυο κορίτσια με οδηγό τους την αγάπη, διασχίζουν τώρα την αυλή του σπιτιού του κυρ Βασίλη με το κασετόφωνο και τις κασέτες τυλιγμένα μέσα σ’ όμορφο χαρτί δώρου, πιστεύοντας πως ίσως καταφέρουν να τον επαναφέρουν στην κανονική ζωή με αυτό το τόσο απλό δώρο.
Κοντοστέκονται στην αυλή, μπροστά από τις σπα σμένες γλάστρες και τα απότιστα γεράνια που έχουν χάσει το χρώμα και τη μυρωδιά τους. Παραδίπλα δυο τρείς σπασμένες καρέκλες, στέκονται λυπημένες για την εμφάνισή τους, ενώ πάνω στο μεγάλο ξύλινο τραπέζι, έχουν εγκατασταθεί όλα τα έντομα και τα σκουπίδια από γεννήσεως κόσμου.
«Τι λες Μαρίνα, θα καταφέρουμε να ξυπνήσουμε τα νεκρά όνειρα του κυρ Βασίλη; Θα καταφέρουμε να τον ξαναβάλουμε στα όμορφα λιβάδια της ζωής, εκεί, απ’ όπου περνάει ο ήλιος και όχι το σκοτάδι;»
Χτύπησαν δειλά-δειλά την πόρτα και περίμεναν…
Τους άνοιξε ένας κακοντυμένος και αδυνατισμένος άντρας που έμοιαζε πολύ μεγαλύτερος από την πραγματική του ηλικία που την έμαθαν στην πορεία της κουβέντας τους.
«Κυρ Βασίλη, ήρθαμε για να μας κεράσεις καφέ και να κάνουμε παρέα μιας και μένουμε στην ίδια γειτονιά και δεν γνωριζόμαστε».
Άνοιξαν διάπλατα τα μάτια του ανθρώπου και γρήγορα-γρήγορα έκανε χώρο για να περάσουν τα κορίτσια την πόρτα του φτωχικού σπιτικού του.
Πρόσφερε καρέκλα κι έτρεξε στην κουζίνα να φτιάξει καφέ για τους απρόσμενους επισκέπτες του.
Μαζί με τους καφέδες έφερε και λουκούμια από τη Σύρο, δώρο ενός φίλου από τα παλιά.
Η κουβέντα άναψε για τα καλά και πολύ γρήγορα αισθάνθηκε άνετα με τις νεαρές γειτονοπούλες, εξ άλλου τα κορίτσια ήξεραν πολύ καλά πώς να οδηγήσουν τη συζήτηση.
Στο τέλος, λίγο πριν φύγουν του είπαν διακριτικά…
«Κυρ Βασίλη, τώρα που γνωριστήκαμε, θέλουμε να σου κάνουμε κι ένα δώρο, που νομίζουμε θα σου αρέσει».
Ένα πλατύ τεράστιο χαμόγελο φώτισε το πρόσωπο του πρώην γέρου άντρα, που τώρα φάνταζε κατά πολύ νεαρότερος. Άνοιξε το δώρο και έβαλε τα κλάματα στη θέα του μικρού κασετόφωνου, που τώρα θα ήταν δικό του.
Έβαλε το μηχάνημα στην πρίζα μαζί με μια τυχαία κασέτα από τις πολλές που του είχαν φέρει τα κορίτσια, ενώ δάκρυα χαράς και ευγνωμοσύνης κυλούσαν για ώρα από τα μάτια του…