Της Αλέκας Σταματιάδη
Τέλη Αυγούστου, πολλοί ακόμα κάνουν τα μπάνια και τις διακοπές τους. Άλλες πόλεις κάνουν εκδηλώσεις, ετοιμάζουν τα σχολεία, σχεδιάζουν την νέα χρονιά. Οι αλληλο-καταγγελλόμενες ανακοινώσεις μεταξύ συνδυασμών του Δήμου Μεγαρέων συνεχίζονται, ενώ ακόμα και οι «διαβασμένοι» έχουμε χάσει το νήμα της ιστορίας, από πού ξεκίνησαν αυτές οι καταγγελίες.
Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο. Όμως αυτή τη φορά, οι πολίτες γυρίζουν ακόμα περισσότερο την πλάτη στην πολιτική και αυτές οι συμπεριφορές τους ενθαρρύνουν στο να μην επιστρέψουν.
Ακόμα ένα νέο στοιχείο αυτής της φάσης είναι ότι όσο φθείρονται οι αντι-καταγγελλόμενοι, τόσο δημιουργούν το έδαφος για κάτι «νέο», άφθαρτο «μάννα εξ ουρανού» να έρθει ως «από μηχανής Θεός», για να «καθαρίσει» το τοπίο στις επόμενες δημοτικές εκλογές του νέου Κώδικα Αυτοδιοίκησης.
Εκεί, στο όχι πολύ μακρινό 2028, θα χρειάζονται μεγάλες συναινέσεις, για να βγει το 50+% της μόνης Κυριακής των εκλογών.
Ή ακόμα χειρότερα, δεν θα καταλάβουμε «ποιον βγάλαμε» Δήμαρχο, γιατί ο επόμενος εκλεγμένος θα είναι αποτέλεσμα της καραμπόλας της εναλλακτικής ψήφου, που θα ψηφίσουμε.
Όλα αυτά ίσως δεν απασχολούν θυμωμένα κείμενα προς τα μέσα και τα «σόσιαλ». Και το χειρότερο είναι ότι τα θυμωμένα κείμενα δεν αφορούν τους πολλούς. Η τοξικότητα δεν αφορά τους πολλούς, που προσπαθούμε απέναντι στην καθημερινότητα.
Ενώ η οργή ανάμεσα σε πολιτικούς αντιπάλους μπορεί να είναι ανθρώπινα κατανοητή, όταν νιώθουν ότι αδικούνται ή προσβάλλονται, δεν δικαιολογεί τόσες (τελικά ακατανόητες) λέξεις αιρετών, με καθήκοντα και υποχρεώσεις απέναντι στους πολίτες. Όταν η πολιτική εξαντλείται σε φληναφήματα και προσωπικές «βεντέτες», το αποτέλεσμα είναι η αποσύνθεση της πολιτικής και η αποσύνδεση από την κοινωνία. Μιλώντας για αποσύνθ (δ) εση, είναι αυτόματος ο μηχανισμός της αποσύνθεσης των θεσμών, όταν εκπρόσωπός τους απαντά συνεχώς σε μακροσκελή σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Οι αιρετοί και οι διοικούντες δείχνουν να ξεχνούν ποιο είναι πραγματικά το κοινό τους. Για να το υπενθυμίσουμε, το «κοινό», που λέμε στην επικοινωνία, ενός εκλεγμένου δεν είναι ο πολιτικός του αντίπαλος απέναντι στα έδρανα του συμβουλίου. Είναι οι πολίτες και ψηφοφόροι του. Κι όμως, οι διοικούντες αναλώνονται στο να απαντούν στον «απέναντι», την ώρα που όλοι μας απλώς περιμένουμε λύσεις (για την αγορά, για τον κυβόλιθο, για τα σχολεία, για την Βαρέα, για την εξωστρέφεια, για την αποκατάσταση του κάμπου μετά την πυρκαγιά και άλλα πολλά).
Αυτός ο φαύλος κύκλος τοξικότητας είναι απλώς κουραστικός. Και το χειρότερο; Είναι επικίνδυνος. Δίνει καθημερινά λαβές σε κάθε λογής «νταήδες» της δημόσιας σφαίρας, ρίχνει το επίπεδο του διαλόγου στο ναδίρ και καλλιεργεί μια επικίνδυνη απαξίωση. Όταν το πολιτικό προσωπικό μένει να γκρινιάζει και να διαπληκτίζεται σε ένα κενό αέρος, ο κόσμος παύει να παρακολουθεί, τα τσουβαλιάζει όλα και δεν ξανα-ασχολείται, έχουμε την αποχή να αυξάνεται και αυτόν τον «κανένα» να είναι ο καταλληλότερος.
Όταν η κοινωνία κουράζεται και αποστασιοποιείται, το έδαφος ανθο-στρώνεται για τον επόμενο «εξ ουρανού σωτήρα». Αυτόν που θα έρθει να τάξει ότι θα τα σαρώσει όλα, εκμεταλλευόμενος την οργή και την απογοήτευση. Τότε, οι τωρινοί πρωταγωνιστές της τοξικότητας θα έχουν μείνει να διαπληκτίζονται μόνο μεταξύ τους, χωρίς ακροατήριο.