Όταν η ευθύνη της επιλογής ορίζει το μέλλον μας
Μια φράση που ακούω όλο και συχνότερα τις τελευταίες ημέρες. Μια φράση που με κάνει να νιώθω ‘ωσεί άνθρωπος αβοήθητος εν νεκροίς ελεύθερος’. Μια φράση που δεν περιέχει κανένα ίχνος εθνικής συνείδησης, συλλογικής ή ατομικής υπερηφάνειας και αφήνει έξω από κάθε έλεγχο της λογικής τις συνέπειες μιας απόφασης. Δεν έχω τίποτα να χάσω. Εγώ…
Ένας λαός παραζαλισμένος από τα ξαφνικά δεινά, ένας λαός που επί δεκαετίες αποφάσιζε χωρίς πραγματική πολιτική συνείδηση, χωρίς καμία ουσιαστική πολιτική παιδεία, βράζει τώρα από μια αλλόκοτη εκδικητική μανία, την οποία κρατά σαν όπλο που δεν ξέρει που να στρέψει. Τα μάτια του είναι δεμένα από την μιζέρια του και την απελπισία του και κινδυνεύει το όπλο αυτό να το στρέψει εναντίον του. Ναι, εκεί το στρέφει επιλέγοντας μια βιαστική και ξαφνική αυτοκτονία.
Κάποιοι είναι πικραμένοι από την απότομη αλλαγή στην καθημερινότητα τους, άλλοι είναι κουρασμένοι από τις σκληρές απαιτήσεις μιας συνεχώς ασταθούς πολιτικής πραγματικότητας, άλλοι είναι εξαθλιωμένοι από το χτύπημα για χρόνια πάνω στα βράχια της ανεργίας, της φτώχειας και της ανέχειας. Η πτώση ήταν απότομη, ήταν τραγική και ο λαός άγεται και φέρεται πια παραζαλισμένος μπρος σε ουτοπικές και αστήρικτες υποσχέσεις και θεωρίες για το αύριο. Όμως ποιό αύριο; Αντί να διεκδικούν ένα καλύτερο αύριο πείστηκαν πολλοί να υποστηρίξουν ένα διαφορετικό αύριο.
Πολλοί από αυτούς που μέσα στα τελευταία 5 χρόνια βασανίστηκαν από την οικονομική κρίση επιλέγουν μέσα στο τραγικά αντιδημοκρατικό διάστημα της μιας εβδομάδας να ψηφίσουν ΟΧΙ στην Ευρώπη. Αυτό ψηφίζουν. Όχι στην Ευρώπη, όχι στη σταθερότητα και την ασφάλεια μιας κοινής οικονομικής πορείας, μιας δημοκρατικής πολιτικής ασπίδας, μιας κοινής αναπτυξιακής πολιτικής μέσα στα χρόνια της παγκοσμιοποίησης και της διεθνούς οικονομικής κρίσης.
Το χρέος μας είναι εκθετικά κλιμακούμενο σε σχέση με την οικονομική ταυτότητα και προοπτική της χώρας μας, μια χώρα που είναι ανύπαρκτη στον βιομηχανικό τομέα και εσοδεύει ένα μεγάλο μέρος των εσόδων από τον τουρισμό…δηλαδή πάλι από τους ξένους. 185 χρόνια μετά την ανακήρυξη μας σε ελεύθερο κράτος εξακολουθούμε να μη διαθέτουμε υποδομές και προδιαγραφές εκσυγχρονισμού. Καταρρεύσαμε επειδή εκμεταλλευτήκαμε με τρόπο αισχρό την μόνη πραγματική ευκαιρία ανάπτυξης που μας δόθηκε.
Ποιά μικρή και αδύναμη χώρα δεν θα επεδίωκε να ανήκει σε έναν ισχυρό και εγγυητικό συνασπισμό κρατών; Ποιά παραγωγικά προβληματική χώρα δεν θα αντάλλασσε την ολισθηρότητα του ευτελούς νομίσματος της με την σταθερότητα ενός ισχυρού νομίσματος; Προς αυτόν τον σκοπό στόχευαν οι ευρωπαϊκές επιδοτήσεις και τα πακέτα Ντελόρ και όλα τα προγράμματα ΕΣΠΑ που στήριξαν και ανέπτυξαν τη χώρα έως σήμερα. Η Ελλάδα ως μέλος της Ευρωζώνης θα μπορούσε να καταστεί εξορισμού επενδυτικά ανταγωνιστική. Της δόθηκε η ευκαιρία. Γιατί δεν τα κατάφερε; Οι ευθύνες για την κατρακύλα είναι πρωτίστως πολιτικές. Πυρήνες διαφθοράς, παραπληροφόρησης και εφησυχασμού αναπαρήγαγαν επί δεκαετίες ένα εύθραυστο στρώμα ευημερίας. Μια ευημερία ψεύτικη πληρωμένη με δάνεια και δάνεια και δάνεια. Παροχές του χθες που πρέπει εσύ να πληρώσεις σήμερα.
Το χρέος δεν είναι απλά επαχθές πάνω στις πλάτες μας. Το χρέος υπερήρε την κεφαλήν μας. Δαιμονοποιούμε την Ευρώπη γιατί μας δάνειζε, γιατί δεν έλεγχε τα χρήματα που διέθετε στη χώρα μας για να εκσυγχρονίσουμε το κράτος, να φτιάξουμε θεσμούς και υποδομές. Υπάρχει πιο ανόητη και παιδαριώδης δικαιολογία από αυτήν; Λαέ που φωνάζεις για το ΟΧΙ σήμερα που ήσουν τις προηγούμενες δεκαετίες; Γιατί δεν κατήγγειλες τη διαφθορά; Γιατί δεν έλεγχες την κυβέρνησή σου; Γιατί δεν απαίτησες μεταρρυθμίσεις; Γιατί επέτρεπες σε ένα σαθρό σύστημα να θωπεύει με φτηνές υποσχέσεις και εφήμερες παροχές την προσωρινή και ετοιμόρροπη ευημερία σου; Όμως τότε κάπου βαθιά μέσα σου πίστευες ότι η Ευρώπη θα εξακολουθήσει να σου παρέχει χωρίς αντίκρισμα, έτσι γιατί εσύ είσαι πιο μάγκας από τους άλλους. Άκουσα τον Βαρουφάκη να επικαλείται ξανά και ξανά την έννοια της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης. Ευρωπαϊκή αλληλεγγύη σημαίνει εγώ σε στηρίζω τώρα να αναπτυχθείς και αργότερα μαζί θα στηρίξουμε άλλους αδύναμους εταίρους. Δανεική ενίσχυση είναι η αλληλεγγύη, βοήθεια που περιφέρεται σε όποιον εταίρο τη χρειάζεται και τη χρησιμοποιεί ως εργαλείο ανάπτυξης. Δαιμονοποιούμε τους Ευρωπαίους… γιατί πρέπει ο Ιταλός που βρίσκεται κι αυτός σε ύφεση να πληρώνει ξανά και ξανά για τη σωτηρία μας; Μετά από δεκαετίες στήριξης καταντήσαμε και γι αυτούς ένα περιττό βάρος, όταν παλαιότερα ήλπιζαν πως με τη στήριξη τους θα καταστούμε μια σημαντική ευρωπαϊκή περιφερειακή δύναμη με σημαντική επιρροή στα βαλκάνια. Η γενιά που ετοιμάζεται να ψηφίσει ΟΧΙ γεννήθηκε και ανδρώθηκε ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ. Αυτό που ζητά, δηλαδή την έξοδο, δεν το γνωρίζει, δεν το έχει βιώσει.
Πάμε τώρα στην πολυταλανισμένη δραχμή!!! Ποιά δραχμή; Η άγνοια στοιχειωδών οικονομικών γνώσεων από τους υποστηρικτές της δραχμής είναι τουλάχιστον ανατριχιαστική. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. ΓΙΑ ΝΑ ΚΟΨΕΙΣ ΝΟΜΙΣΜΑ ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΑΝΤΙΚΡΙΣΜΑ ΤΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΛΛΙΩΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ ΚΡΑΤΑΣ ΑΠΛΑ ΕΝΑ ΧΑΡΤΙ. Τόσα χρόνια ζούμε αγοράζοντας και πουλώντας το χρέος μας. Ποιό θα είναι το αντίκρισμα που θα διαθέσει η χώρα για την έκδοση νέου νομίσματος; οι καταθέσεις των πολιτών; Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι που διαθέτουν έναν τραπεζικό λογαριασμό πλούσιοι. Τα περισσότερα χρήματα είναι οικονομίες εργαζομένων. Άρα το κράτος θα πρέπει να παραβιάσει ένα από τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, αυτό της περιουσίας. ΝΑΙ, ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΚΙ ΑΣ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΝΑ ΤΟ ΥΠΟΤΙΜΗΣΟΥΝ. Είναι καταπάτηση των δικαιωμάτων σου να μην έχεις πρόσβαση στα χρήματα σου, στον κόπο σου, στις στερήσεις σου. Και είναι μόνο η πρώτη καταπάτηση. Η Ευρώπη εγγυήθηκε μέχρι τώρα την πρόσβαση σου στην τράπεζα. Η Ευρώπη κρατούσε τις τράπεζες ανοιχτές. Η Ευρώπη είναι η μόνη μας ασπίδα απέναντι στους δανειστές. Αν φύγουμε από την Ευρώπη τότε θα αρχίσει από τους δανειστές ένα πλιάτσικο άνευ προηγουμένου. Όσοι διατηρούν ρομαντικές ελπίδες του τύπου ‘θα μας χαριστεί το χρέος’ ή ‘θα μου χαριστεί το δάνειο που έχω πάρει’ πλανώνται πλάνην οικτράν. Φανταστείτε τις πληθωριστικές πιέσεις που θα ασκηθούν στο νέο νόμισμα ενός χρεοκοπημένου κράτους. Σκεφτείτε την αγοραστική αξία της νέας δραχμής. Αναλογιστείτε την καταστροφή στην αγορά και το εμπόριο.
Οι ίδιοι ρομαντικοί λένε ξανά και ξανά ‘θα είναι δύσκολα στην αρχή…‘. Γνωρίζουν την έννοια της προσφοράς και της ζήτησης στα αγαθά; γνωρίζουν την έννοια της οικονομικοπολιτικής εγκατάλειψης και απομόνωσης; Γνωρίζουν την ΠΕΙΝΑ; Ναι την πείνα…γιατί αρνείστε να το ακούσετε και φοβάστε να το πείτε; Μέχρι τώρα πολλοί Έλληνες γνώρισαν τη στέρηση λόγω της κρίσης, τώρα αν δεν κρίνουν ορθά θα γνωρίσουν και την πείνα. Όχι μεμονωμένα, αλλά μαζικά. Και η Ευρώπη θα παρακολουθεί μέσα από την ασπίδα της την κατάντια ενός ανώριμου και ανεύθυνου λαού. Αυτό είναι το μήνυμα που θέλουμε να περάσουμε; Χωρίς αμφιβολία με ένα νέο μνημόνιο θα στερηθούμε πάλι. Θα πονέσουμε και θα κάνουμε θυσίες. Όμως θα εξαγοράσουμε κάτι πολύτιμο. ΤΗΝ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ. Γιατί να περάσω δύσκολα εκτός Ευρώπης και όχι μέσα στην Ευρώπη με την πολύτιμη εγγύηση πως κάποτε θα ανακάμψω; Ας μην επιτρέψουμε στο τώρα, στο λίγο, στο εύκολο να καταπιεί το αύριο. Ας αφήσουμε την πόρτα ανοιχτή στην Ευρώπη για τα παιδιά μας.
Πολλοί μιλούν για εθνική υπερηφάνεια, ότι το ‘όχι’ θα φανεί σαν πράξη εθνικής γενναιότητας. Έλληνες…πότε ζήσατε μόνοι σας; Γυρίστε στο παρελθόν και δείτε πόσες και πόσες φορές απευθυνθήκατε στην Ευρώπη για τη σωτηρία σας. Η δημοκρατική Ευρώπη είναι επιλογή δεν είναι υποταγή. Το κομματικό κράτος όμως είναι καταστροφή. Όσο για την περιβόητη υπερηφάνεια μας, θυμηθείτε τους προγόνους σας. Εκείνοι έλεγαν Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΔΥΝΑΜΗ ΠΟΥ ΚΥΒΕΡΝΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΓΚΗ. Και στην ανάγκη δεν χωρά περηφάνια. Μπορείτε να το δείτε στις ουρές που σχηματίζει ο κόσμος μπροστά στα ΑΤΜ και στα άδεια καταστήματα. Κάντε μια βόλτα και δεν θα αντικρύσετε πολλή υπερηφάνεια.
Την 25η Ιανουαρίου ο λαός εναπόθεσε τις ελπίδες του σε μια νέα κυβέρνηση η οποία όμως αποδείχθηκε διαπραγματευτικά άπειρη και αδύναμη να βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο. Τώρα μεταθέτει την απόφαση σε μας. Η ΛΕΞΗ ‘ΚΡΙΣΗ’ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΡΗΜΑ ΚΡΙΝΩ. Η ΚΡΙΣΗ ΠΑΝΤΑ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ. Κρίνω για να αποφασίσω. Η κρίση δηλαδή δεν πρέπει να αποχαυνώνει και να απελπίζει τον άνθρωπο, αλλά να τον αφυπνίζει, να τον υποκινεί να αποφασίσει. ΟΜΩΣ ΠΑΝΤΑ Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΕΥΘΥΝΗ. ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΧΗ ΚΥΡΙΑΚΗ Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΠΕΦΤΕΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΒΑΡΙΑ. ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΕΛΛΟΝ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ. ΕΝΑ ΜΕΛΛΟΝ ΠΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ. ΕΝΑ ΜΕΛΛΟΝ ΠΟΥ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ. ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ! Όλοι οι αγώνες μας μέχρι σήμερα έγιναν για να αποδείξουμε ότι ανήκουμε στην Ευρώπη. Και σε όσους επικαλούνται τα έργα των ποιητών και των ηρώων μας τούτες τις δύσκολες ώρες ας τους θυμίσω κι εγώ τους στίχους του Ελύτη…
‘Της δικαιοσύνης Ήλιε νοητέ
και μυρσίνη εσύ δοξαστική
μη παρακαλώ σας μη
λησμονάτε τη χώρα μου…’
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΑΜΟΥΡΗ ΒΟΡΔΟΥ
ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ
