Κάτι δικά μου

Γιατί δεν έδωσες Πανελλήνιες

γράφει η Αλέκα Σταματιάδη

 

Είναι απίστευτα συγκινητικό το πώς ξεκινούν νέοι κύκλοι στη ζωή μας.

Τέτοιος κύκλος είναι η ενήλικη ζωή μας. Για τα παιδιά που έδωσαν πανελλήνιες, οι εξετάσεις και η εισαγωγή, η “επιτυχία” είναι ορόσημο ενός νέου κύκλου.

Για κάποιους από μας είναι πολύ σημαντικό το Πανεπιστήμιο, το σχολείο, τα βιβλία, η γνώση. Απλώς δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτό. Τέτοιοι άνθρωποι, συνήθως, είμαστε άχρηστοι σε άλλα πράγματα εκτός του διαβάσματος. “Δεν πιάνουν τα χέρια μας” που λένε.

Χρειαζόμαστε τους υπόλοιπους των τεχνικών για να επιβιώσουμε(η ιστορία της ζωής μου).

Εκτός από την διαπίστωση αυτή -για τη ζωή γενικότερα- για τις πανελλήνιες ειδικότερα, που είναι το θέμα μας σήμερα,μίλησα με παιδιά που Δ Ε Ν έδωσαν πανελλήνιες. Συνειδητά, ενώ όλη η τάξη τρέχει στον αγώνα των εξετάσεων, πήραν την προσωπική απόφαση ότι δεν θέλουν να μπουν στη διαδικασία που ουσιαστικά το σύστημα του υπουργείου και το περιβάλλον του σχολείου και του περίγυρου επιβάλλει και ότι θα κάνουν αυτό που τους ευχαριστεί.

Τα παιδιά που γνωρίζω και δεν έδωσαν πανελλήνιες δουλεύουν, είναι έξυπνα και “μέσα στα πράγματα“. Είτε συνεχίζοντας και αναβαθμίζοντας με τις ιδέες τους τις οικογενειακές επιχειρήσεις, είτε αναζητώντας αλλού δουλειά, γνώρισαν ήδη πριν την αποφοίτηση από το λύκειο, τι σημαίνει αγορά εργασίας και κοινωνία εκτός της γυάλας του σχολικού προαυλίου. Εκμεταλλεύθηκαν το χρόνο που άλλοι αφιέρωσαν στο διάβασμα και τα φροντιστήρια-που κοστίζουν και ακριβά σε μια πολύ δύσκολη οικονομικά εποχή-για όσα σε αυτήν την τρυφερή ηλικία πρέπει να κάνουν…

Κι εδώ που τα λέμε, ακόμα κι εμείς οι επιτυχόντες των πανελληνίων, και ακόμα όσοι συνεχίζουμε να περιμένουμε να δούμε το όνομά μας σε λίστες πανεπιστημίων, δεν πιστεύουμε πλέον στο σημερινό ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα.

Τι μπορείς να μάθεις από την παπαγαλία 4-5 βιβλίων που εξετάζεσαι στις πανελλήνιες;

Κι ακόμα όσον αφορά την “αποκατάσταση”, κάτι που δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε, γιατί έτσι μας μεγάλωσαν, είναι ότι ένα “χαρτί“, το πανεπιστήμιο, μια σχολή, δεν σημαίνει καριέρα.

Το “χαρτί” δεν φέρνει τη δουλειά. Είναι επιτυχία σίγουρα πολύ μεγάλη. Σου ανοίγει την πόρτα για γνώση, για έρευνα, για γνωριμίες, για τα χρόνια ωραία, “φοιτητικά”. Αλλά δεν είναι μια θέση στο δημόσιο. Δεν είναι μια καρέκλα. Ειδικά στις μέρες μας, ένα πτυχίο δεν αποδεικνύει ούτε την επαγγελματική ικανότητα, ούτε είναι αυθεντία.

Αυτή όμως η σε μεγάλο βαθμό στείρα διαδικασία των πανελληνίων δίνει την ευκαιρία στα παιδιά να κάνουν το μεγάλο βήμα για το πανεπιστήμιο και την τεχνική εκπαίδευση, να ανοίξει ένας ολοκαίνουργιος κόσμος μπροστά τους. Αυτό που πάσχει είναι το σύστημα των πανελληνίων. Το μεγάλο ψάρι βρωμάει από το κεφάλι κι οι υπόλοιποι ακολουθούμε τη μυρωδιά.

Η γνώση είναι σίγουρα κάτι πολύ πιο βαθύ από την ύλη που προτείνουν οι κάθε φορά επιτροπές των υπουργείων και τρέχουν παιδιά, δάσκαλοι και φροντιστές να ολοκληρώσουν και να επαναλάβουν.

Η επιτυχία των πανελληνίων είναι μόνο μία μικρή στιγμή στους κόσμους που ανοίγονται στα μάτια των παιδιών που τώρα τέλειωσαν το σχολείο. Είτε “μπήκαν”, είτε “όχι”.

Καλές σπουδές και καλή τύχη. Σε όλα.

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Τα πρώτα «δικά μου»

Aleka Stamatiadi

Ένας χρόνος μετά τις εκλογές

Aleka Stamatiadi

Δημο-λαγνεία

Aleka Stamatiadi