Τοιχογραφία από τη Μονή Χώρας της Κωνσταντινούπολης
Ο Αναστημένος Χριστός, περιβεβλημένος από το Άκτιστο Φως της Θεότητός του, σηκώνει από τους καρπούς τον Αδάμ και την Εύα και τους απελευθερώνει από τον κόσμο των νεκρών-και μαζί όλους τους δίκαιους και τους ενάρετους.
[quote]Το θαύμα του Φωτός της Αναστάσεως στον Τάφο του Χριστού[/quote]
Η γνώση του ανθρώπου περί του Θεού στηρίζεται στη θεία αποκάλυψη, τη φυσική και τη μεταφυσική. Ο Θεός είναι απρόσιτος στην ανθρώπινη διάνοια. Οι πατερες της Εκκλησίας λέγουν ότι δεν γνωρίζομε την ουσία του Θεού αλλά τα περί την ουσίαν. Σχετικά με την κατάταξη των ιδιοτήτων του Θεού, κατά τους νεωτερους δογματικούς, η σωστή διαίρεση των ιδιοτήτων είναι: Φυσικές (πανταχού παρουσία, παντοδυναμία, αιωνιότης), Λογικές (παγγνωσία, πανσοφία), Ηθικές (αγιότης, δικαιοσύνη, αγάπη).
Το θρησκευτικό βίωμα του ελληνικού λαού περί Θεού, περιέχεται σε εκτενέστατη ανθολόγηση της ελληνικής γραμματείας, σε μία μακρά εξελικτική πορεία δεκατριών περίπου αιώνων (8ος π.Χ.-5ος μ.Χ.), σχετικά με μία έννοια από τις υψηλότερες και λεπτότερες που συνέλαβε η ανθρώπινη σκέψη.
Η Ανάσταση του Χριστού είναι ένα πραγματικό γεγονός και ο θεμέλιος λίθος της Χριστιανικής πίστεως και η μεγαλύτερη γιορτή και χαρά του χριστιανικού κόσμου συγχρόνως. Αυτή η γιορτή ξεκινάει όταν ο Χριστός, αμέσως μετά την Ανάστασή Του, εκφέρει προς τις γυναίκες μία και μόνη λέξη: «χαίρετε», δηλαδή χαρείτε μαζί μου, όχι μόνο τη δική μου Ανάσταση αλλά κυρίως τη δική σας ανάσταση.
Η Ανάσταση του Χριστού κατήργησε το θάνατο και απετελεσε την αρχή της λύτρωσης της ανθρωπότητας. Το γεγονός της Αναστάσεως γιορτάστηκε στον ουρανό και έγινε ορατό ως Φως σε ολόκληρο το σύμπαν. Αναφέρεται στον κανόνα του Πάσχα: «…νυν πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια…». Αυτό το Φως ήταν το Άκτιστο Φως του Ακτίστου Τριαδικού Θεού. Ο άγιος Νικόδημος ο αγιορείτης περιγράφει: «…η χάρη και η δόξα του αναστημένου σώματος του Χριστού είναι τόσο υπερβολική, που στον ουρανό αυτή θα είναι η ανώτατη μακαριότητα της ψυχής και του σώματος και όλων των αισθήσεών μας. Μετά την Ανάστασή του ο Χριστός κέρδισε την υπέρτατη ωραιότητα· και η αυτή η ωραιότητα θα είναι η δική μας υπέρτατη χαρά: το να βλέπωμε τον Χριστό, τότε, στην ουράνια βασιλεία Του…». Ο ίδιος άγιος Νικόδημος περιγράφει την ωραιότητα, τη δόξα και το ασύγκριτο φως που περιβάλει το σαν ήλιο Σώμα του Χριστού τη στιγμή της Αναστάσεώς Του.
Η ωραιότητα και η δόξα που έχει ως Θεός εξαπλώθηκε σε όλο το αναστημένο Σώμα Του. Η θέαση αυτής της θεϊκής ωραιότητας και δόξας θα αποτελεί την υπέρτατη χαρά και μακαριότητα της ψυχής γι’ αυτούς που θα κερδίσουν τη βασιλεία των ουρανών. Επί πλέον αυτή η δόξα και η λαμπρότητα του αναστημένου Σώματος του Χριστού θα διαβιβαστεί κατά ένα μέρος και τα νέα άφθαρτα σώματα των ανθρώπων που θα δοξασθούν και θα λάμψουν μαζί Του την ημέρα της Κρίσεως, εφ’ όσον κριθούν άξιοι. Άλλωστε ο ίδιος ο Χριστός διαβεβαίωσε ότι κατά την ημέρα της Κρίσεως «οι δίκαιοι θα λάμψουν όπως ο ήλιος εις την βασιλεία του πατερα τους» (Ματθαίος 13,43).
Η δόξα και η λαμπρότητα του Σώματος του Χριστού τη στιγμή της Αναστάσεώς Του, υπήρξε η αφετηρία του θαύματος του Αγίου Φωτός. Το Άγιον Φως, έκτοτε και μέχρι σήμερα στο πέρασμα των αιώνων, εμφανίζεται στον Τάφο του Θεανθρώπου Χριστού κάθε Μεγάλο Σάββατο. Η έλευση του Αγίου Φωτός στον Τάφο του Χριστού κάθε Μεγάλο Σάββατο, είναι ένα θαυμαστό και τιμώμενο ιδιαιτερως γεγονός που λαμβάνει χώραν περισσότερο από 1.500 χρόνια. Κάθε χρόνο το μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου από τον Τάφο του Χριστού πηγάζει ένα φως και αναφλέγει την «ακοίμητη»-όπως καλείται-κανδήλα στο εσωτερικό του Τάφου, ενώ συγχρόνως το ίδιο φως αναδύεται και εξέρχεται μέσα από το πέτρωμα του Τάφου και την ίδια στιγμή γαλαζόλευκες εκλάμψεις του ίδιου φωτός διαχέονται μέσα στον Ναό της Αναστάσεως, φωτίζουν το χώρο του Ναού και αναφλέγουν ορισμένες από τις κανδήλες και λαμπάδες των πιστών. Αυτό το Άκτιστο Φως δεν παράγει σκιές και δεν συμπεριφέρεται όπως το γνωστό μας φυσικό φως, δεν καίει έστω και για λίγα δευτερόλεπτα.
Το Άγιο Φως εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην Ανάσταση του Χριστού, το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου. Επιστημονικά, χωρίς να αμφισβητηθεί, ανακαλύφθηκε και υπολογίστηκε αστρονομικά, ότι η Σταύρωση του Χριστού έγινε την Παρασκευή 3 Απριλίου και η Ανάσταση την Κυριακή 5 Απριλίου του έτους 33 μ.Χ. Κατά το τυπικό, το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου σβήνουν όλες οι κανδήλες μέσα στον ναό και ο άδειος Τάφος σφραγίζεται με μελισσοκέρι. Στις 12 το μεσημέρι εισέρχεται στον ναό ο Ελληνορθόδοξος Πατριάρχης και ξεκινά η παραδοσιακή λιτανεία. Μετά τη λιτανεία αποσφραγίζεται ο Τάφος και μεταφέρεται στο εσωτερικό του η σβησμένη «ακοίμητη» κανδήλα. Ο Πατριάρχης στη συνέχεια, παίρνει τεσσερις δεσμίδες με 33 κεριά η καθεμία και εισέρχεται στον Τάφο. Ο Πατριάρχης γονατιστός ψέλνει τις ειδικές ευχές και παρακαλεί να προσφέρει ο Χριστός το Άγιο Φως στους ανθρώπους ως δώρο ευλογίας και αγιασμού. Σχεδόν την ίδια στιγμή στο εσωτερικό του Τάφου εμφανίζεται το Άγιο Φως και διαχέεται μέσα στο ναό με τη μορφή γαλαζόλευκων εκλάμψεων. Η τελετή τελειώνει με την έξοδο του Πατριάρχη από τον Τάφο και τη μεταλαμπάδευση της ιερής φλόγας του φωτός στους εκεί πιστούς και στη συνέχεια σε όλο τον κόσμο. Σημειωτεον ότι οι μουσουλμάνοι της περιοχής συμμετείχαν στην τελετή και μετεφεραν το Άγιο Φως στα σπίτια και στα τζαμιά τους. Αξίζει να τονισθεί ότι, από τα τελη του 15ου αιώνα μ.Χ. μέχρι σήμερα, μόνο ο Ελληνορθόδοξος Πατριάρχης εισέρχεται στον εσωτερικό θάλαμο του Τάφου. Η γλώσσα που χρησιμοποιόταν και χρησιμοποιείται, η ελληνική πολιτισμική γλώσσα και όλα τα γεγονότα είναι συνδεδεμένα με το πνεύμα των Ελλήνων. Ο ελληνικός αυτός χαρακτήρας διατηρείται στο πέρασμα των αιώνων.
Ο ελληνισμός λειτούργησε, πραγματικά, ως το άρμα του Χριστιανισμού. Ο εξέχων Γερμανός καθηγητής Hans Lietzmann, στην Ακαδημία Αθηνών διακήρυξε «… ο Χριστιανισμός έγινε παγκόσμια θρησκεία μέσω του Ελληνισμού» (πρακτικά Ακαδημίας Αθηνών, 1936, τόμος 11, σελ. 249).
- Στη συνέχεια, αυτού του ταπεινού πονήματος, παρατίθεται επιλογή, από τις πάρα πολλές που υπάρχουν, ιστορικών μαρτυριών συγγραφέων διαφόρων εθνικοτήτων και γεγονότα που περιέγραψαν τη συνεχιζόμενη παρουσία του Αγίου Φωτός στο πέρασμα των αιώνων:
- Εγκαίνια του ναού της Αναστάσεως και του Παναγίου Τάφου την 13η Σεπτεμβρίου του 336 μ.Χ. από την αγία Ελένη.
- Πρώτη παρουσία του Αγίου Φωτός την ώρα της Αναστάσεως Χριστού. Άγιος Γρηγόριος Νύσσης «περί της Αναστάσεως του Ιησού Χριστού».
- Ανάφλεξη θαυματουργής κανδήλας, η οποία τοποθετήθηκε στον Τάφο του Χριστού, περί το έτος 330 μ.Χ. από τον άγιο Γρηγόριο φωτιστή των Αρμενίων.
- Το έτος 614 μ.Χ. εμφανίζεται το Άγιο Φως, όταν άρχισε η ανοικοδόμηση και ανακαίνισή του ναού της Αναστάσεως, μετά την πυρπόλησή του από τους Πέρσες (τυπικό Μονής Διονυσίου, 1851 μ.Χ.).
- Το Μεγάλο Σάββατο του έτους 617 μ.Χ., την ώρα που αναστήθηκε ο Χριστός, εμφανίζεται το Άγιο Φως. Ο τότε Πατριάρχης, άγνωστος μέχρι σήμερα, εκφώνησε ως ευχαριστία τον ύμνο «Φως ιλαρόν», τον αρχαιότερο ύμνο της Χριστιανικής εκκλησίας, γνωστό ως «επιλύχνιος ύμνος» (κώδικας F12 βιβλιοθήκης Μιλάνου, βιβλιοθήκη Βατικανού, Βατοπαίδι 484 φ. 84β, εθνική βιβλιοθήκη Ρωσίας).
Περί το έτος 921 μ.Χ. ο αρχιεπίσκοπος Καισαρείας Αρέθας σε επιστολή του αναγράφει:
- «…ενώ οι χριστιανοί βρίσκονταν στον ναό της Αναστάσεως… ξαφνικά εμφανίζεται μία αστραπή και ανάβει η κανδήλα με το Φως…».
- Σε χειρόγραφο που βρίσκεται στη βιβλιοθήκη της Κωνσταντινουπόλεως, το οποίο εκδόθηκε το 1952 και μεταφράστηκε στα γερμανικά το 1958, ο περίφημος μουσουλμάνος Σιίτης Πέρσης πανεπιστήμων Αλ Μπιρουνί περί το 1000 μ.Χ. αναφέρει: «…σχετικά με το Σάββατο της Αναστάσεως, λέγεται μία ιστορία… οι Χριστιανοί έχουν ήδη σβηστά τα λυχνάρια και τις δάδες τους και αναμένουν, μέχρι που αντικρύζουν μία καθαρή λευκή φωτιά η οποία ανάβει μία κανδήλα. Απ’ αυτή τη φωτιά ανάβουν τις κανδήλες μέσα στα τεμένη και τις εκκλησίες…».
- Στον κώδικα 186 του Πατριαρχείου αναγράφεται ως εξής αναφορά του αυτόπτη μάρτυρα ιερομονάχου Μαξίμου του Συμαίου: «…στις 30 Σεπτεμβρίου του 1808 μεγάλη πυρκαϊά κατεστρεψε μεγάλο μέρος του ναού της Αναστάσεως και ο ναός ήταν γεμάτος στάχτες και πέτρες. Οι ορθόδοξοι Χριστιανοί… μετατόπιζαν τις πέτρες και τα χώματα μέχρι το Σάββατο 3 Οκτωβρίου. Το πρωί εκείνης της ημέρας το Άγιο Φως φανερώθηκε σαν μαργαριτάρι πάνω στον Άγιο Τάφο και το έβλεπαν μέχρι το βράδυ όλοι όσοι εισέρχονταν στο θεϊκό Σπήλαιο…». Μετά από έξι μήνες, τον Μάρτιο του 1809, ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β’ με φιρμάνι του εξουσιοδότησε την ανοικοδόμηση του ναού στην κοινότητα των Ελλήνων Ορθοδόξων. Να σημειωθεί ότι πρόσφατα, τον προηγούμενο μήνα Μάρτιο 2017, ολοκληρώθηκαν, από ομάδα Ελλήνων επιστημόνων και τεχνικών του Εθνικού Μετσοβείου Πολυτεχνείου Αθηνών, εργασίες αναστήλωσης του κουβουκλίου του Τάφου και θα συνεχιστούν από την ίδια ομάδα σύντομα, εργασίες συντηρήσεώς του.
- Το 1810 ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Πολύκαρπος, κρατώντας ανά χείρας μία δέσμη με κεριά, βλέπει ένα λεπτότατο πυρ να εξαπλώνεται σαν ιδρώτας πάνω από το λίθο του Παναγίου Τάφου.
- Μαρτυρία για την έλευση του Αγίου Φωτός το Πάσχα του 1999 από τον επίσκοπο Χριστόδουλο: «…όταν ολοκληρώθηκε η ειδική προσευχή, παρατήρησα ότι η ταφόπλακα άρχισε να ιδρώνει. Όσο περνούσε η ώρα το φαινόμενο γινόταν πολύ πιο έντονο και ήταν σαν να είχε καλυφθεί ολόκληρη από ένα υγρό μύρο που έβγαινε από το εσωτερικό της. Ταυτόχρονα μαζί με το μύρο, αναδύθηκε ένα πολύ έντονο γαλάζιο φως, που κάλυψε ολόκληρη την ταφόπλακα».
- Δημοσίευμα της 11ης Σεπτεμβρίου 1878 της εφημερίδας “The Graphic» του Λονδίνου, για την έλευση του Αγίου Φωτός το Μεγάλο Σάββατο του 1878. Επίσης σχετικό δημοσίευμα αυτής της εφημερίδας για το Μεγάλο Σάββατο του 1902.
- Το Μεγάλο Σάββατο του 2008, ο Αντρέϊ Βολκόβ, Ρώσσος καθηγητής Φυσικής του Πανεπιστημίου πυρηνικών ερευνών της Ρωσσίας, επικεφαλής ομάδος πέντε ειδικών επιστημόνων διενήργησαν ειδική επιστημονική έρευνα και τα αποτελέσματα των μετρήσεών της, με ειδικά όργανα, αναφέρονται ως «…μία επιβεβαίωση της θαυματουργικής φύσεως του φαινομένου…».
Το Μεγάλο Σάββατο του 2013, ο Κύπριος ομογενής Michael Xiourouppa, παιδί 15 ετών με σπάνια αθωότητα, μετά την τελετή του φωτός, ρωτάει τους γονείς του: «τι νομίζετε ότι ήταν ο λευκός ήλιος;». Αυτοί του απάντησαν: «ποιός ήλιος;».
- Τότε συνειδητοποίησε ότι αξιώθηκε να βιώσει την εμπειρία του Ακτίστου Φωτός και αυτά που είδε δεν τα είχε δει κανείς άλλος.
Μαρτυρία-συνέντευξη του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Διοδώρου Α’ το Πάσχα του 1998:
- «… έχω υπάρξει αυτόπτης μάρτυρας του θαύματος 61 φορές… μόλις διαβάσω τις προσευχές, από τον πυρήνα της πέτρας στην οποία κειτόταν το σώμα του Χριστού, ένα απροσδιόριστο φως αναδύεται προς τα έξω. Συνήθως έχει μία μπλε απόχρωση η πολλές διαφορετικές αποχρώσεις. Δεν μπορώ να περιγράψω με ανθρώπινους όρους. Το φως αναδύεται από την πέτρα σαν να αναδύεται από μία λίμνη· σχεδόν μοιάζει σαν να έχει καλυφθεί η ταφόπλακα από ένα υγρό σύννεφο αλλά είναι φως… Αυτό το φως δεν καίει. Ποτέ δεν έχει καεί η γενειάδα μου στα 19 χρόνια που είμαι Πατριάρχης… Σ’ ένα συγκεκριμένο σημείο το φως ανέρχεται προς τα πάνω και σχηματίζει μία στήλη, της οποίας η φλόγα έχει διαφορετική φύση…».
- Μαρτυρία –συνέντευξη του σημερινού Πατριάρχου Ιεροσολύμων Θεοφίλου Γ’ τον Σεπτεμβριο του 2009: «…αυτό που μπορώ να σας αναφέρω σχετικά με την τελετή του Αγίου Φωτός είναι ότι η δύναμη της πίστεως είναι αυτή που προκαλεί το θαύμα. Είναι μία συγκλονιστική εμπειρία αυτή την οποία βιώνει κανείς εκείνη τη στιγμή… Η εμπειρία του Αγίου Φωτός δεν είναι εύκολο να περιγραφεί η να εξηγηθεί με ανθρώπινα λόγια. Αισθάνεσαι ότι χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου. Αντιλαμβάνεται κανείς τη μικρότητά του και την ελαχιστότητά του εκείνη τη στιγμή».
Μαρτυρία της Γερμανίδας ψυχιάτρου Κορνηλίας Σράντερ, που συμμετείχε στην τελετή του Αγίου Φωτός το Μεγάλο Σάββατο του 2013: «…είδα το Άγιο Φως όχι με τα μάτια μου, αλλά το είδε η ψυχή μου. Ένοιωσα το Φως να με διαπερνά και να φωτίζει την ψυχή και την καρδιά μου. Όταν άναψα αργότερα τη λαμπάδα μου, έβαλα το χέρι μου επάνω από τη φλόγα χωρίς να το κουνάω καθόλου. Δεν ένοιωθα καμμιά θερμοκρασία».
Η παράθεση των παραπάνω ιστορικών πηγών και μαρτυριών κρίθηκε αναγκαία, για να μη υπάρχει καμμία αμφιβολία ως προς την εγκυρότητά των από κάθε καλόπιστο και λογικό άνθρωπο. Είναι μοναδικό και πρωτοφανές για την επιστήμη της ιστορίας, ένα γεγονός τετοιας πνευματικής σημασίας να επαναλαμβάνεται επί τόσους αιώνες την ίδια ημέρα, στον ίδιο χώρο, με τον ίδιο τρόπο και να επιβεβαιώνεται διαχρονικά από πολλούς ανθρώπους διαφορετικών πεποιθήσεων και εθνικοτήτων. Ξεπερνά τη φύση και τον άνθρωπο, είναι υπερφυσικό.
Πρόσφατα και ιδιαιτέρως σήμερα, ζούμε μία πολύ δύσκολη περίοδο και βιώνουμε τα αποτελέσματα μιας μακρόχρονης οικονομικής κρίσης η οποία είναι καθοδηγούμενη και τεχνητή. Είναι η πίεση και η πρακτική της Νέας Τάξης Πραγμάτων, που αποφασίστηκε από τους «ισχυρούς της γης», αυτά τα εγωιστικά θλιβερά άτομα προ πενήντα περίπου ετών και η οποία καλλιεργεί τεχνητή δυστυχία και εξαθλίωση με σκοπό να ενσταλάξει το φόβο και τη φοβία στους ανθρώπους, να μετατρέψουν τους πολίτες σε υπάκουους υπηκόους, σ’ ένα είδος «ανθρωποειδούς» σ’ ένα ελεγχόμενο ηλεκτρονικό σκλάβο και θα ασχολούνται οι «πολίτες» μόνο με το χρήμα και την ύλη και θα ενδιαφέρονται μόνο με τα εφήμερα, μόνο με τα γήινα και σαρκικά και όχι τα πνευματικά και αιώνια. Το χρήμα το θέλουν όχι ως μέσον συναλλαγών –όπως πράγματι πρέπει να είναι- αλλά ως αυτοσκοπό της επιγείου ζωής μας.
Ο σημερινός άνθρωπος είναι εγκλωβισμένος σ’ ένα υλιστικό τρόπο ζωής, μοιάζει ναρκωμένος και αποστασιοποιημένος, χωρίς ηθικές αντιστάσεις και χωρίς ουσιώδη πνευματικό σκοπό στη ζωή του. Η πραγματική κρίση που βιώνει σήμερα η ανθρωπότητα είναι πρώτα και κυρίως πνευματική και δευτερευόντως οικονομική. Είναι κρίση αξιών, που οδηγεί μέσω της οικονομικής εξαθλίωσης σε κοινωνική παρακμή, με όλα τα επακόλουθά της.
Αναφορικά με τη χώρα μας, τα τελευταία χρόνια με την αλαζονεία της δυνάμεως η Ευρωπαϊκή Νέα Τάξη πραγμάτων, με τις υπογραφές της ελληνικής ηγεσίας και τη σφραγίδα του ΔΝΤ, για να μας «σώσουν», έχουν μεταβάλει τους Έλληνες σε δουλοπάροικους που πληρώνουν τη διαφθορά, τα σκάνδαλα και την ανεπάρκεια του πολιτικού μας συστήματος, αναγκάζοντάς τους να ζουν το δικό τους Γολγοθά.
Όπως το διάστημα της γερμανικής κατοχής 1941-1944 έτσι και σήμερα υπάρχουν κάθε λογής «δίποδα ανθρωποειδή», «μαυραγορίτες» και «πλιατσικολόγοι» του δημόσιού μας πλούτου.
Όμως στην ιστορία πάντοτε «τα πάντα ρει» και το σταυρό ακολουθεί η ανάσταση, έτσι και σήμερα ατενίζοντας μπροστά, ακούμε την καμπάνα της αναστάσεως, βλέπομε τη χαραυγή του τελους της Νέας Τάξης Πραγμάτων, όσο τα διαπλεκόμενα τοπικά-ευρωπαϊκά-διεθνή συμφέροντα αποπροσανατολίζοντας, με λύσσα-ίσως και νευρικότητα-προσπαθούν να διατηρήσουν την εξουσία και τη λεία τους.
Ποιός όμως θα μπορούσε να είναι ο ουσιαστικός σκοπός στη ζωή του ανθρώπου; Ο Πλάτων (Πολιτεία, 613b) είχε ορίσει ότι, πρωταρχικός σκοπός του ανθρώπου είναι ο συνεχής αγώνας του, μέσω εξαιρέτων πράξεων, για να μοιάσει όσο το δυνατόν περισσότερο με το Θεό. Ο Χριστιανισμός τα τοποθετεί στην πλέον τελεια θέση, ορίζοντας ότι η ομοίωση με το Θεό είναι ο ανώτερος πνευματικός προορισμός τόσο του ανθρώπου όσο και όλων των πνευματικών όντων της άπειρης Δημιουργίας.
Στο Χριστιανισμό, το θαύμα της Αναστάσεως του Χριστού, είναι ένα διαχρονικό μήνυμα ανά τους αιώνες για την πνευματική αναγέννηση του ίδιου του ανθρώπου καθώς και η υπέρβαση του θανάτου του φθαρτού κόσμου. Με αυτή την πνευματική αναγέννηση και ανάσταση του σύγχρονου ανθρώπου στην επίγεια ζωή του, μετά το βιολογικό θάνατό του θα έλθη η αληθινή ανάστασή του σ’ ένα ουράνιο, άφθαρτο και αιώνιο κόσμο· σ’ ένα κόσμο όπου ο καθένας μας θα πάρει την ανταμοιβή του για όσα έπραξε στη γη.
Όμως όλη αυτή η θεώρηση έχει ως προϋπόθεση ότι η ζωή συνεχίζεται και μετά το θάνατο. Η αθανασία της ψυχής, από αρχαιοτάτων χρόνων, απασχόλησε σχεδόν όλους τους λαούς και τις θρησκείες. Η πληρέστερη ερμηνεία περί της αθανασίας της ψυχής και της αναστάσεως των νεκρών, περιέχεται στη διδασκαλία του Χριστού και αποδεικνύεται από την ίδια την Ανάστασή Του. Κατά την ημέρα της ενδόξου Δευτερας Παρουσίας, θα γίνει η ανάσταση όλων των νεκρών και θα ακολουθήσει η Τελική Κρίση του ανθρωπίνου γένους. Όλοι αυτοί που αποκαλούμε «νεκρούς» δεν είναι νεκροί. Όσοι μέχρι σήμερα έχουν φύγει από την επί γης ζωή, κυριολεκτικά είναι ολοζώντανοι. Ο κόσμος των νεκρών δεν είναι ο δικός τους αλλά ο δικός μας. Ο άνθρωπος που ζει χωρίς αξίες και ιδανικά, χωρίς αγάπη και αρετες, είναι ουσιαστικά ζωντανός νεκρός. Αντίθετα ο κόσμος των νεκρών –που στην επίγεια ζωή τους υπήρξαν αγαθοί, ενάρετοι, δίκαιοι, μαρτύρησαν η κακοπάθησαν στο όνομα του Χριστού-είναι γεμάτος φως και ζωή.
Μετά το θάνατο, το ανθρώπινο σώμα αποσυντίθεται και τα υλικά στοιχεία του παραμένουν στη γη, όμως η ψυχή και το πνεύμα του πορεύονται στην αντίθετη κατεύθυνση, στη Ζωή. Φεύγοντας ο νεκρός απ’ αυτό τον κόσμο δεν παίρνει απολύτως τίποτα μαζί του. Όλα τα αφήνει πίσω του, εκτός από ένα· τα έργα του. Αυτά τα έργα του είναι τα «υλικά» με τα οποία θα κτισθεί η μελλοντική ουράνια κατοικία του. Ο άνθρωπος δεν πεθαίνει ποτε, αλλά δια του θανάτου οδεύει στην αληθινή ζωή.
Η θέαση και η εμπειρία του Αγίου Φωτός δεν εξαρτάται μόνο από το βαθμό της πίστεως του κάθε ανθρώπου αλλά, κυρίως είναι το αποτελεσμα της ενεργείας της Θείας Πρόνοιας. Μόνο ο Χριστός γνωρίζει και εμφανίζει ένα μέρος της φωτεινής Δόξας Του σε ανθρώπους-Χριστιανούς η μη-ανεξάρτητα από το βαθμό της πνευματικής τους τελείωσης. Ακόμα και ένας τυφλός που δεν μπορεί να δει με τα φυσικά μάτια του, με την ταπεινότητα της ψυχής του μπορεί να νοιώσει το Άγιο Φως. Και όχι μόνο ο τυφλός, αλλά και κάθε άνθρωπος με πίστη, καθαρή καρδιά και ενάρετη ψυχή. Ο άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος, από τους σημαντικώτερους θεολόγους της Ορθοδοξίας γράφει: «Σε όσους λοιπόν αποκαλυφθεί ο αναστημένος Χριστός, πάντως πνευματικά εμφανίζεται στα πνευματικά τους μάτια».
Μερικά από τα βασικά χαρακτηριστικά του πραγματικού Χριστιανού είναι η αγάπη, η ειρήνη, η χαρά, η ελευθερία, η δικαιοσύνη, σε κάθε του σκέψη, σε κάθε του ενέργεια, σε κάθε επικοινωνία του με το περιβάλλον και το συνάνθρωπό του. Αντιμετωπίζει με θυσία και καρτερία, χωρίς δυσφορία, την καθημερινότητα της ζωής με τις μικρές η μεγάλες, σημαντικές η ασήμαντες δυσκολίες της, χωρίς υστεροβουλία η σκοπιμότητα. Ζει το δικό του χριστιανικό τρόπο ζωής. Ζει και απολαμβάνει τις όποιες χαρές της καθημερινής ζωής που του δίνει απλόχερα ο Δημιουργός, γιατί πιστεύει ότι με τα βιώματά του θα φανεί άξιος του επιγείου δώρου της ζωής που του έδωσε ο Θεός και προσδοκά να κριθεί άξιος της χαράς της Αναστάσεως, της χαράς του παραδείσου.
Μέγαρα, Απρίλιος 2017
Γεώργιος Θ. ΗΛΙΑΣ
Βιβλιογραφία
- Καινή Διαθήκη
- Κείμενα Πατερων της Εκκλησίας
- Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια
- Ιστορία του Ελληνικού Έθνους
- Πρακτικά Ακαδημίας Αθηνών
- Κάκτος. Αρχαία Ελληνική Γραμματεία
- Χ. Σκαρλακίδης, Άγιον Φως
- Ρότζερ Μπέϊκον: “Opus majus, 1267”
κ.α.