*άρθρο του Ιωάννη Δρίτσα
Όταν ακόμα οι πόλεις ή τα χωριά ανά την Επικράτεια ήταν σχετικά μικρού πληθυσμό, όταν οι άνθρωποι γνωρίζονταν με τα μικρά τους ονόματα, όσο καλό ή κακό κι αν ήταν –ή είναι- αυτό, η πρόσβαση στον Δήμαρχο ή τον Κοινοτάρχη ήταν πανεύκολη και αποτελούσε και καθημερινή συνήθεια. Κάθε λογής θέμα, κάθε πρόβλημα των κατοίκων αυτοστιγμής μεταφερόταν στον Πρώτο τη τάξει πολίτη, και εκείνος με ένα τηλεφώνημα ή με μια «φωνή» το μετέφερε για να γίνει η επίλυσή του.
Με τον καιρό, και φυσικά με την εσωτερική μετανάστευση, πολλές περιοχές, πολλές πόλεις μεγάλωσαν, η προσωπική επαφή ελαττώθηκε και τα κάθε λογής θέματα δεν μεταφέρονται τόσο άμεσα, πράγμα που φέρνει παράπονα και καθυστερήσεις στην ομαλή εξέλιξη της καθημερινότητας των πολιτών. Πέραν αυτού, επήλθε και η αλλαγή του τρόπου διοίκησης των υπηρεσιών , των οργανισμών γενικότερα. Οργανογράμματα, προϊστάμενοι, εντεταλμένοι εισήχθησαν στην καθημερινότητά μας για να την κάνουν ευκολότερη και πιο οργανωμένη.
Ο Δήμος Μεγαρέων είναι πλέον, μετά την Καλλικρατική του μορφή από τους μεγαλύτερους στην Επικράτεια, σε έκταση. Περικλείει πόλεις και οικισμούς που απλώνονται σε όλα τα όριά του. Αυτό καθιστά την μεταφορά της πληροφορίας δύσκολη όσον αφορά την αμεσότητα και στο να επικοινωνηθεί αλλά και στο να λυθεί.
Εγγενή προβλήματα, όπως η έλλειψη εμπιστοσύνης, η σκέψη ενός εκάστου από εμάς, πως εάν θα μεταφέρουμε το πρόβλημά μας απευθείας στον Δήμαρχο, θα λυθεί άμεσα, το λάθος σκεπτικό πως επειδή τον ψηφίσαμε είναι υποχρεωμένος να τα παρατήσει όλα και να μας εξυπηρετήσει, αλλά και η υποτίμηση πολλές φορές των ανθρώπων που έχουν οριστεί από τον ίδιο τον Δήμαρχο ακριβώς για να μεταφέρουν τέτοια θέματα στον ίδιον, αποτελούν τροχοπέδη για την σωστή, δομημένη και ακριβέστερη λύση τους.
Είναι πάρα μα πάρα πολύ δύσκολο στις μέρες μας, ο όγκος των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε ένας έκαστος πολίτης από εμάς, να μεταφέρεται, και να έχουμε και την απαίτηση να λυθεί άμεσα στον Δήμαρχο. Αυτός είναι ο λόγος που ορίζονται οι Αντιδήμαρχοι και οι Εντεταλμένοι Σύμβουλοι κάθε περιοχής. Δεν επιτρέπεται λοιπόν, να υποτιμάται ο όρος, πόσω μάλλον, το πρόσωπο το οποίο προσπαθεί να δράσει ως Εντεταλμένος Σύμβουλος του Δημάρχου, στις περιοχές που ο ίδιος ο Δήμαρχος, θεωρώντας πως είναι εντελώς αναγκαίο, το έχει ορίσει. Από την άλλη, είναι πολύ σημαντικό να αντιληφθούμε όλοι, πως το αξίωμα δεν είναι αναγκαία και ικανή συνθήκη για να προσφέρουμε στην πόλη, στην περιοχή στην οποία ζούμε, εφόσον επιθυμούμε να την δούμε να προοδεύει. Διότι ο άνθρωπος αναδεικνύει το αξίωμα και όχι το αντίθετο. Μόνο όσοι έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση και ετεροπροσδιορίζονται, αναζητούν την αναγνωρισιμότητα μέσω του αξιώματος.
Εμείς ως υπεύθυνοι πολίτες χρειάζεται να εμπιστευθούμε τον εκάστοτε Δήμαρχο, να τον βοηθήσουμε να φέρει σε πέρας το έργο του και να του επιτρέψουμε με τις δομές που έχουν δημιουργηθεί, με τους ανθρώπους που έχει επιλέξει για να συνεργάζονται άμεσα με εμάς, να προσφέρει έργο.
Επειδή πιστεύω πως κανένας πολίτης δεν είναι αδιάφορος, επειδή χρειάζεται με κάθε τρόπο, και από οποιοδήποτε πόστο, να βοηθήσουμε την πόλη μας να αλλάξει, να προοδεύσει και να αναδειχτεί, ας μην υποτιμάμε ή ας μην μηδενίζουμε κανέναν, και ειδικά τους Εντεταλμένους Συμβούλους. Είναι ο συνδετικός κρίκος, -για πολλά θέματα- με την διοίκηση και πάνω από όλα είναι οι άνθρωποι που θα μεταφέρουν γρήγορα, με κάθε σεβασμό, το θέμα στους αρμόδιους για την αντιμετώπιση και την επίλυσή του.
Από την πλευρά τους, οι άνθρωποι αυτοί που έχουν την τιμή –θεωρώ μεγάλη τιμή να αγωνίζεσαι, να προσπαθείς να βοηθήσεις τους συμπολίτες – να έχουν οριστεί από τον Δήμαρχο ως οι ενδιάμεσοι κρίκοι μιας αλυσίδας, δεν πρέπει να είναι αδύναμοι αλλά ισχυροί, δραστήριοι και ακούραστοι. Διότι είναι το πρόσωπο του εκάστοτε Δημάρχου στον πολίτη. Ποτέ για μας τους πολίτες δεν ήταν το αξίωμα που ανεδείκνυε τον άνθρωπο, ήταν και είναι ο τρόπος που λειτουργούσε ο άνθρωπος αυτός που κατείχε το αξίωμα. Αυτό τον χαρακτήριζε…